ورود کاربر

تشخیص های پرستاری ناندادرد حاد

طبقه بندی II: آسایش – کلاس 1 آسایش جسمی (00132)

تعریف: تجربه حسی و عاطفی ناخوشایند ناشی از آسیب بافتی حقیقی یا بالقوه یا توصیف شده به صورت چنین آسیبی است (انجمن بین المللی مطالعات درد)؛ درد ناگهانی یا تدریجی، از خفیف تا شدید، با نتیجه قابل پیش بینی و طول مدت کمتر از 6 ماه درد حاد اطلاق می شود.

عوامل مرتبط

  • عوامل آسیب زننده (بیولوژیک، شیمیایی، فیزیکی، روانی)

ویژگی های مشخصه

ذهنی

  • گزارش درد، گزارش کدگذاری شده (برای نمونه؛ استفاده از مقیاس درد)
  • تغییرات اشتها، اختلال الگوی خواب

عینی

  • مشاهده شواهد درد
  • رفتار گاردینگ، ژست های حفاظتی، وضعیت دهی بدن برای اجتناب از درد
  • حالات چهره (برای نمونه؛ فقدان برق در چشمان، ظاهر خسته، حرکات ثابت یا متفرق، شکلک)
  • رفتارهای نمایش دهنده درد (برای نمونه، بی قراری، غر و لند، گریه، گوش بزنگی، تحریک پذیری، آه کشیدن)
  • رفتار حواس پرت کننده (برای نمونه؛ راه رفتن، دنبال دیگران رفتن و یا انجام فعالیت های انحراف حواس، فعالیت های تکرار شونده)
  • تعریق، تغییر فشار خون، ریت قلب یا تنفس، گشاد شدن مردمک ها
  • تمرکز بر خود، دامنه تمرکز محدود (برای نمونه، تغییر درک از زمان، اختلال فرآیند تفکر، کاهش تعامل با دیگران و محیط)

نمونه کاربرد بالینی: جراحت های تروماتیک، رویه های جراحی، عفونت ها، سرطان، سوختگی ها، ضایعات پوستی، گانگرن، ترمبوفلبیت، آمبولی ریه، درد عصبی)


برآیندهای مورد انتظار/معیارهای ارزیابی

نمونه NOC مرتبط

  • سطح درد: شدت مشاهده شده یا درد گزارش شده
  • کنترل درد: اقدامات فردی برای کنترل درد
  • درد: پاسخ روانشناختی مضر: شدت مشاهده شده یا گزارش شده عوارض مضر شناختی و عاطفی به درد جسمی

مددجو خواهد توانست (شامل چارچوب زمانی مشخص باشد)

  • درد گزارش شده را تسکین یا کنترل کند.
  • رژیم دارویی تجویز شده را رعایت کند.
  • روش های تسکین دهنده درد را به زبان بیاورد.
  • استفاده از مهارت های آرامبخشی و فعالیت های پرت کننده حواس از درد را مطابق با موقعیت فرد نشان دهد.
  • احساس کنترل پاسخ به درد حاد را به زبان آورده و چشم انداز مثبتی نسبت به آینده داشته باشد.

مداخلات / مراقبت های پرستاری

نمونه NIC مرتبط

  • درمان درد: تسکین درد یا کاهش میزان درد به سطحی از آسایش که برای بیمار قابل قبول باشد
  • تجویز مسکن: استفاده از داروها برای کاهش یا رفع درد
  • مدیریت محیطی: آسایش: دستکاری محیط اطراف بیمار برای پیشبرد آسایش بهینه بیمار

اولویت پرستاری شماره 1: بررسی و شناخت اتیولوژی / فاکتورهای تشدید کننده همیار:

  • به سن، سطح تکامل و موقعیت جاری مددجو (برای نمونه، نوزاد/بچه، در مراحل نهایی بیماری، تحت ونتیلاسیون، تحت سداتیو، مبتلا به اختلال شناختی) توجه شود زیرا ممکن است روی توانایی مددجو برای گزارش پارامترهای درد تاثیر داشته باشد [9، 10] .
  • بررسی و شناخت مددجو یا همراهان وی از درد را بگیرید که شامل موضع، ویژگی ها، بروز، مدت، دفعات، کیفیت و شدت درد است. فاکتورهای ایجاد کننده، بدتر کننده یا تسکین دهنده را شناسایی کنید تا علائم درد بیمار بهتر درک شود. توجه: همه صاحبنظران توافق دارند که میشه بایستی تلاش شود که خود گزارشی مددجو از درد را گرفت. زمانی که امکان گرفتن نتیجه خود گزارشی مددجو وجود نداشته باشد، اطلاعات معتبر را می توان از شخص دیگری گرفت که مددجو را بخوبی می شناسد (برای نمونه، والدین، همسر، مراقب) [14] . مطالعات متعددی اظهار داشته اند که پزشکان و پرستاران لازم است که از تمایل خود به کم برآورد کردن درد مددجو در روز های اولیه پس از جراحی آگاه باشند [16] .
  • از مقیاس درد مناسب سن و وضعیت شناختی مددجو استفاده شود (برای نمونه؛ مقیاس 0 تا 10 حالات چهره یا مقیاس درد چهره ای ونگ – بیکر [کودکان، بررسی غیر کلامی]، ابزار درد کودکان نوجوان [APPT]، مقیاس بررسی و شناخت درد سالمندان دارای توانایی محدود برقراری ارتباط [PACSLAC]؛ مقیاس رفتاری درد [BPS]، چک لیست نشانگرهای غیر کلامی درد [CNPI]، غیره) [1، 13، 14] .
  • به علل پاتوفیزیولوژیک و سایکولوژیک احتمالی درد (برای نمونه، التهاب، ترومای بافتی، سوختگی ها، شکستگی استخوان، عفونت، جراحی، حمله قلبی، آنژین، اختلالات شکمی [برای نمونه، آپاندیسیت، کوله سیستیت]، سوگ، ترس، اضطراب، افسردگی، اختلال شخصیت) توجه شود. درد حاد دردی است که در پی صدمه، جراحت یا رویه هایی از قبیل جراحی رخ می دهد یا ناگهان با بروز اختلالات دردناک رخ می دهد (برای نمونه، فتق دیسک کمر، سردرد میگرن، پانکراتیت) [11] .
  • به موضع آناتومیک برش جراحی یا رویه های تهاجمی توجه شود. این می تواند روی مقدار درد پس از جراحی تجربه شده بیمار تاثیر داشته باشد؛ برای مثال، برش افقی یا قطری دردناکتر از برش عرضی یا S شکل است. وجود عوارض شناخته شده یا ناشناخته ممکن است شدت درد را بیشتر از مقدار پیش بینی شده افزایش دهد [2، 3] .
  • وجود سابقه بیماری مزمن یا حضور بیماری مزمن همزمان در بیمار (برای نمونه؛ مولتیپل اسکلروز [MS]، سکته مغزی، دیابت، افسردگی) که ممکن است خود موجب درد شوند، یا با بدتر شدن علائم درد همیاری کنند، یا با بررسی و شناخت صحیح درد حاد تداخل داشته باشند؛ را تعیین کنید [3] .
  • درک بیمار از درد به همراه توقعات رفتاری و فرهنگی وی در مورد درد را بررسی کنید. درک بیمار از ابراز درد تحت تاثیر سن، مرحله تکاملی، مشکلات زمینه ای منجر به درد، عوامل شناختی، رفتاری و اجتماعی فرهنگی وی است [6] .
  • به نگرش بیمار به درد و استفاده از داروهای مسکن، از جمله تاریخچه مصرف مواد توجه کنید. مددجو ممکن است به محدودیت استفاده از داروها معقد باشد، یا تصور کند بخاطر مصرف اخیر یا جاری آنها نسبت به داروهای مسکن تحمل پیدا کرده است، یا اصلا نتواند داروی مسکن مصرف کند زیرا در یک برنامه ترک مواد مخدر شرکت دارد.
  • به کانون کنترل (داخلی یا خارجی) مددجو توجه کنید. افراد دارای کانون کنترل خارجی ممکن است نسبت به درمان درد خود کم توجه بوده یا اصلا مسئولیت پذیر نباشند.
  • داروها (از جمله شل کننده های عضلات اسکلتی، آنتی بیوتیک ها، ضد افسردگی ها، ضد انعقادها)، مصرف الکل یا سایر داروهایی که اخیراً مصرف شده است را بررسی کنید و هر گونه آلرژی مددجو به داروها روی گزینه انتخاب مسکن وی تاثیر دارد را تعیین کنید [2، 3] .
  • با پزشک در مورد بررسی و شناخت درد همکاری کنید، که شامل بررسی فاکتورهای عصبی و روانی (مقیاس درد، مصاحبه روانشناختی) در صورت مقاوم بودن درد است.
  • در انجام تست های تشخیصی و آزمایشگاهی کمک کرده و نتایج آنها را مرور کنید، که بستگی به نتیجه تاریخچه اخیر مددجو و حاصل معاینات فیزیکی، نوع تست ها و آزمایشات می تواند متفاوت باشد.

اولویت پرستاری شماره 2: ارزیابی پاسخ مددجو به درد:

  • در هر بار وقوع درد بررسی و شناخ درد انجام شود. تغییرات نتایج نسبت به گزارش های قبلی و نتایج ارزیابی مداخلات درد را ثبت و مقایسه کنید تا تغییر بهبودی وضع مددجو مشخص شده یا بدتر شدن اختلال زمینه ای یا وقوع عوارض تعیین شود [4، 12] .
  • شرح مددجو از درد را بپذیرید. نسبت به ترمینولوژی مورد استفاده مددجو برای توصیف تجربه درد توجه کنید (برای نمونه، بچه های کوچک ممکن است بگویند «اویی» یا «می سوزه»؛ سالمندان می گویند «امانم را بریده است»). درد یک تجربه ذهنی و انتزاعی است که توسط دیگران قابل احساس نیست [3] . توجه: بعضی از مددجویان سالمند کاهش درک از درد را تجربه می کنند یا در تعیین موضع درد یا شرح درد مشکل دارند، و درد ممکن است به صورت تغییر رفتار ظاهر شود (برای نمونه؛ بی قراری، بی اشتهایی، افزایش گیجی و سردرگمی، عصبی شدن، تغییر توانایی های کارکردی) [15] .
  • به عوامل فرهنگی موثر بر پاسخ به درد توجه کنید. سرنخ های کلامی یا رفتاری ممکن است ربطی به درجه درک از درد مددجو نداشته باشد (برای نمونه، مددجو ممکن است درد را انکار کند حتی زمانی که احساس ناراحتی می کند، یا واکنش به درد ممکن است کم یا بیش از حد باشد؛ که نمایانگر هنجارهای فرهنگی و خانوادگی است). این عوامل روی نگرش و اعتقاد مددجو و همراه وی از تجربه درد، ابراز درد یا توقعات از درمان درد تاثیر دارند [6، 10] .
  • به سرنخ های غیر کلامی توجه کنید (برای نمونه، مددجو چطور راه می رود، بدنش را نگه می دارد، رفتارهای گاردینگ، تظاهرات چهره ای آزرده، بی خوابی، رفتار انحرافی، تمرکز کم، گریه کردن، تغذیه بد، لتارژی در نوزادان). از کسی که مددجو را خوب می شناسد (برای نمونه، همسر یا والدین) بخواهید رفتارهایی را تعیین کنند که ممکن است نشانگر درد باشند، بخصوص در مددجویانی که قادر به برقراری ارتباط کلامی نیستند. در تشخیص درد مفید است، هرچند سرنخ هایی که با گزارش کلامی نشانگر نیاز به ارزیابی بیشتر ممکن است هماهنگ نباشند [1، 2، 3، 4، 6] .
  • از نظر در ارجاعی در صورت تناسب بررسی کنید، احتمال وجود مشکل زمینه ای یا نقص عملکرد احشایی منجر به درد که به صورت درد در نقطه ای دیگر ظاهر می شود، را تعیین می کند.
  • علائم حیاتی در طی حمله درد پایش شوند. فشار خون، ریت تنفسی و قلبی معمولا در درد حاد تغییر می کنند [1، 2، 3] .
  • از آگاهی بیمار و توقعات آنها از درمان درد اطمینان حاصل کنید. مبنایی برای مداخله آموزش فراهم کرده، فرصتی برای رفع ترس ها و سوء برداشت های رایج ایجاد می کند (برای نمونه، ترس از اعتیاد به مواد مخدر، اعتقاد به اینکه تسکین کامل درد در هر موقعیتی امکانپذیر نیست) یا بیان عوارض جانبی مسکن ها (برای نمونه، یبوست) را ممکن می کند.
  • تجارب قبلی مددجو از درد و روش هایی که در گذشته برای کنترل درد وی مفید بوده یا نبوده اند، مرور کنید. برای تعیین مداخله مناسب مفید است.
  • از «حقوق مددجو در درمان» آگاه باشید که شامل پیشگیری یا تسکین کامل درد [5] و قصور در لحاظ کردن استاندارد بررسی و شناخت درد است که می تواند اهمال و جرم در نظر گرفته شود. این بدین معنی است که پرستار متعهد است هر آنچه در ظرفیت حرفه ای او هست را انجام داده یا بکار بگیرد تا درد بیمار را تسکین دهد، زمانی که مددجو درخواست تسکین درد می کند. به علاوه، استانداردهای حرفه ای پرستاران را ملزم کرده است که درد مددجو را بررسی و شناخت کرده و مجدد بررسی کنید حتی زمانی که مددجو اختصاصا درخواست نکرده باشد [17] .

اولویت پرستاری شماره 3کمک به مددجو در کاوش روش های تسکین/کنترل درد:

  • سطح درد قابل قبول مددجو و هدف کنترل درد وی را تعیین کنید. مددجو ممکن است 100% بدون درد نباشد اما ممکن است احساس کند که نمره درد «3» سطحی قابل تحمل از ناراحتی است، در حالی که مددجوی دیگر ممکن است برای همان سطح از درد به داروی مسکن نیاز داشته باشد، زیرا این تجربه ذهنی است [1، 2، 3، 4، 6] .
  • عواملی از شیوه زندگی مددجو که روی پاسخ وی به مسکن ها و یا انتخاب مداخله مدیریت درد تاثیر می گذارند (از قبیل مصرف الکل، داروها یا سوء مصرف دارو و مواد) را تعیین کنید [10] .
  • به زمان وقوع درد توجه کنید (برای نمونه، تنها با تحرک، شب ها) تا داروهای پروفیلاکتیک در صورت تناسب تجویز شود.
  • در درمان علل یا بیماری های زمینه ای منجر به درد و درمان پیش فعال درد بیمار همیاری کنید (برای نمونه؛ مسکن اپیدورال، بلوک عصبی برای درد پس از عمل، قطع عصب از طریق جراحی، کاشتن محرک عصبی).
  • با مددجو در پیشگیری از درد بجای درمان درد کار کنید. از فلوشیت برای ثبت درد، مداخلات درمانی، پاسخ مددجو، فاصله بین حملات درد استفاده کنید. مددجو را در مورد گزارش درد بلافاصله پس از بروز درد آموزش دهید، زیرا مداخله به موقع به احتمال بیشتری در تسکین درد موفق است [7] .
  • مددجو را تشویق کنید هر گونه احساسات خود نسبت به درد را بیان کند از قبیل نگرانی در مورد تحمل درد، اضطراب، افکار بدبینانه؛ بدینطریق توانایی سازگاری مددجو ارزیابی شده و حیطه های نگرانی بیشتر تعیین می شوند [1، 7] .
  • رویه ها و انتظارات مددجو را مرور کرده، مددجو را در زمان هایی که درمان دردناک است، آگاه کنید. روش های درمان درد مورد استفاده را شرح دهید تا نگرانی های مددجو از ناشناخته ها کم شده، تنش عضلانی مرتبط با اضطراب یا ترس برطرف شود.
  • در صورت لزوم از مدل یا عروسک برای شرح و آموزش استفاده کنید، بخصوص در زمان نشان دادن رویه ها به بچه ها، تا درک و فهم آنها بهبود یافته، ترس و اضطراب کاهش یابد.
  • روش های درمان درد غیر دارویی فراهم کرده یا نشان دهید:
    • محیط آرام، فعالیت های خونسرد کننده
    • اقدامات آرامش بخش (مثل ماساژ پشت، تغییر وضعیت، استفاده از کمپرس سرد یا گرم)
    • استفاده از تمرینات آرام ساز (برای نمون، تنفس متمرکز، بصری سازی، خیالپردازی هدایت شده)
    • فعالیتهای سرگرم کننده یا منحرف کننده حواس از قبیل تماشای تلویزیون یا گوش دادن به رادیو، برقراری ارتباط با دیگران، نوارهای تجاری یا فردی (برای نمونه، نویز سفید، موسیقی، آلات موسیقی)
    • حضور والدین در زمان انجام رویه های دردناک برای راحتی بچه
    • شناسایی راه های کاهش یا اجتناب از درد؛ مثل نگهداشتن موضع برش در حین سرفه، نگهداشتن بدن در وضعیت خوب و قامت مناسب، استفاده مناسب از حرکات بدن، استراحت کردن بین فعالیت ها می تواند وقوع تنش یا اسپاسم عضلانی را کاهش دهد، عدم فشار وارد کردن بر محل برش جراحی
  • رویکرد مشارکتی برای درمان درد براساس درک مددجو و پذیرش وی از میان گزینه های درمانی موجود تدوین کنید. درمان دارویی براساس علامت شناسی و مکانیسم درد مددجو و همچنین میزان تحمل وی از درد و سابقه مصرف مسکن های مختلف تعیین می شود. داروهای مسکن ممکن است شامل قرص، مایع، مکیدنی، برچسب پوستی، شیاف، تزریقی، دوز داخل وریدی یا مسکن تحت کنترل بیمار (PCA)، مسکن موضعی (از قبیل اپیدورال یا بلوک اسپاینال) باشد [3، 7، 10، 12] .
  • مسکن ها را در صورت نیاز تا حداکثر دوز مجاز تجویز کنید تا سطح «قابل قبول» آسایش بیمار فراهم گردد. نوع داروهای تجویز شده به نوع و شدت درد بستگی دارد (برای نمونه استامینوفن و NSAIDs به طور رایج برای تسکین دردهای خفیف تا متوسط استفاده می شود در حالی که مخدر ها [برای نمونه؛ مورفین (morphine)، اکسی کدون (oxycodone)، فنتانیل (fentanyl)] برای درمان درد های متوسط تا شدید استفاده می شود). توجه: ترکیب داروها ممکن است در فواصل تجویز شده استفاده شود [3، 8] .
  • اگر رژیم تجویز شده برای رسیدن به هدف کنترل درد کافی نیست، به پزشک یا پرستار خود اطلاع دهید. به مددجو در پیشگیری (بجای درمان درد) و تغییر رژیم دارویی براساس نیازهای فردی وی کمک کنید. اگر درد تثبیت شود، درمان آن خیلی مشکل تر می شود. افزایش دوز دارو، تغییر دارو، استفاده از برنامه مرحله ای (برای نمونه، تغییر از مصرف تزریقی به خوراکی یا طولانی کردن فاصله بین دوزها) به خود درمانی درد کمک می کند [2، 5] .
  • پاسخ مددجو به داروهای مسکن را ارزیابی و ثبت کنید و به انتقال یا تغییر رژیم دارویی براساس نیازهای فردی کمک کنید، مداخلاتی برای محدود کردن عوارض جانبی و رفع موانع استفاده موثر و مکفی از مسکن ها تدوین کنید.
  • مددجو از نظر عوارض دارویی ناخواسته و جانبی بررسی شود (برای نمونه؛ کاهش فعالیت ذهنی، تغییر فرآیندهای فکری، کانفیوژن یا هذیان، احتباس ادرار، تهوع شدید، استفراغ، پورپورا). علائم غیر قابل تحمل هستند که معمولا به تغییر رژیم درمانی نیاز می شود [3، 7، 8] .
  • استفاده از مسکن خود تجویز (PCA) را که در آن مددجو در تجویز داروی مسکن وریدی خود درگیر است یا شوت دوزهای اضافی در صورت نیاز را خودش انجام می دهد، یا زمانیکه به صورت قطرات مداوم است؛ را به مددجو و همراهان آموزش و نمایش دهید [3، 7، 8] .
  • در مورد داروهای مناطق خاص (برای نمونه، اسپاینال، اپیدورال، بی حسی موضعی) اطلاعات کافی به مددجو داده و مصرف آنها را پایش کنید؛ ممکن است برای رویه های خاصی از قبیل جراحی کمر یا آمپوتاسیون، در حین زایمان و وضع حمل) استفاده شوند [2، 7، 8] .
  • مددجویانی که تجویز تحریک الکتریکی جلدی (TENS) دارند را آموزش دهید.

اولویت پرستاری شماره 4: بهبود رفاه و بهزیستی مددجو (ملاحظات آموزش بیمار/ترخیص):

  • تجربه درد مددجو را پذیرفته و پذیرش پاسخ مددجو به درد را به وی منتقل کنید. موجب کاهش پاسخ های تدافعی، بهبود اطمینان، ارتقای همکاری با رژیم درمانی می شود.
  • مددجو و مراقب و همراهان وی را در برنامه مدیریت درد شرکت دهید. حمایت از مددجو را افزوده و احتمال دستیابی به اهداف را افزایش می دهد، زمانی که هر دو طرف فرآیند درمانی را درک کرده و احساس کنند که بخشی از راه حل هستند.
  • تشویق به دوره های استراحت کافی برای پیشگیری از خستگی. خستگی می تواند توانایی مدیریت یا سازگاری با درد را تحت تاثیر قرار دهد.
  • اقدامات غیر دارویی کاهش درد را مرور کنید. مهارت های ریلکسیشن و تکنیک هایی از قبیل خود-هیپنوتیزم، بیوفیدبک، لمس درمانی دارای عوارض جانبی خطرناک نیستند.
  • قبل از رویه های تعیین شده برای مددجو، وی را آموزش داده و درمان درد را بحث کنید. نگرانی اولیه بیشتر مددجویان / همراهان درد و ناراحتی پس از جراحی یا رویه های تهاجمی است.
  • تاثیر درد بر شیوه زندگی و استقلال بیمار را بررسی کنید. درک اینکه درد می تواند قابل درمان باشد و اینکه راههایی برای بیشینه سازی سطح عملکرد وجود دارد، موجب بهبود امیدواری و همکاری مددجو با رژیم درمانی می شود.
  • انجام جسم درمانی / برنامه تمرین و ورزش فردی را تشویق کنید. نقش فعال در پیشگیری از اسپاسم عضلانی داشته، احساس کنترل را بهبود می بخشد.
  • راه هایی که همراهان می توانند به درمان درد کمک کنند را بحث کنید. اعضای خانواده / همراهان ممکن است بتوانند در انتقال مددجو برای پیشگیری از راه رفتن مسیرهای طولانی کمک کنند، یا کارهای سنگین را برای مددجو انجام دهند، به موقع داروی کنترل درد را بدهند، مددجو را به خوردن غذای مغذی برای بهبود سلامت کلی تشویق کنند، ماساژ آرام موضع به کاهش تنش عضلانی و کاهش درد کمک می کند.
  • علائم و نشانه های خاص و تغییر سطح درد مستلزم ارزیابی توسط مراقبین بهداشتی است. فرصتی برای اصلاح رژیم درمان درد فراهم کرده و امکان مداخله به موقع برای پیشگیری از عوارض را می دهد.

ثبت و گزارش


موارد زیر در پرونده بیمار ثبت می شود:

بررسی و شناخت / بررسی و شناخت مجدد

  • یافته های بررسی شناخت فرد، از جمله توصیف مددجو از پاسخ به درد، ابزارهای خاص درد، توقعات از درمان درد، سطح قابل قبول درد.
  • کانون کنترل و عقاید فرهنگی موثر بر پاسخ به درد
  • داروهای مصرفی قبلی، سوء مصرف مواد

برنامه ریزی

  • طرح مراقبتی و افراد درگیر در برنامه ریزی
  • طرح آموزش

اجرا / ارزشیابی

  • پاسخ به مداخلات، آموزش ها و اقدامات انجام شده
  • دستیابی یا پیشرفت به سمت برآیندهای مورد انتظار
  • اصلاح طرح مراقبتی

برنامه ترخیص

  • نیازهای بلند مدت، توجه به کسی که مسئول اقدامات است
  • ارجاع های خاص انجام شده

منابع مورد استفاده

1. Engel, J. (2002). Pocket Guide to Pediatric Assessment. 4th ed. St. Louis, MO: Mosby, 249– 259.

2. Department of Defense, Veterans Health Administration. (2002). Clinical practice guideline for the management of postoperative pain (version 1.2). Washington, DC. Retrieved March 2012 from www.guidelines.gov.

3. Ameres, M. J., Yeh, B. (2005). Pain after surgery. Retrieved March 2012 from http://www.emedicinehealth.com.

4. Smith, R., Curci, M., Silverman, A. (2002). Pain management: The global connection. Nurs Manage, 33(6), 26– 29.

5. Agency for Health Care Policy and Research, Public Health Service, U.S. Department of Health and Human Services. (1992). Acute pain management: Operative or medical procedures and trauma: Clinical Practice Guideline. Clin Pharm, 11(5), 391– 414.

6. Narayan, M. C. (2010). Culture’s effects on pain assessment and management. AJN, 110(4), 38– 48.

7. Institute for Clinical Systems Improvement (ICSI). (2008). Assessment and management of acute pain. Bloomington, MN. Retrieved March 2012 from http://www.icsi.org.

8. Cluett, J. (2010). Types of pain medicine. Retrieved March 2012 from http://orthopedics.about.com.

9. Pasero, C., McCaffrey, M. (2005). No self-report means no pain-intensity rating. Am J Nurs, 105(10), 50–53.

10. Mann, A. R. (2006). Manage the power of pain. Men in Nursing, 1(4), 20– 28.

11. D’Arcy, Y. (2007). Managing pain in a patient who is drug-dependent. Nursing, 37(3), 36– 40.

12. Wheeler, M. S. (2006). Pain assessment and management in the patient with mild to moderate cognitive impairment. Home Healthcare Nurse, 24(6), 354– 359.

13. Zwakhalen, S. M. G., Hamers, J. P. H., Abu-Saad, H. H., et al. (2006). Pain in elderly people with severe dementia: A systematic review of behavioral pain assessment tools. BMC Geriatrics, 6(3), 1– 37.

14. Herr, K., Coyne, P. J., Key, T., et al. (2006). Pain assessment in the nonverbal patient: Position statement with clinical practice recommendations. Pain Manag Nurs, 7(2), 44– 52.

15. Kamel, H. K., Phlavan, M., Malekqoudarzi, B., et al. (2001). Utilizing pain assessment scales increases the frequency of diagnosing pain among elderly nursing home residents. J Pain Symptom Manage, 21(6), 450– 455.

16. Rosenberger, P. H., Jokl, P., Cameron, A., et al. (2001). Shared decision making, preoperative expectations, and postoperative reality: Differences in physician and patient predictions and ratings of knee surgery outcomes. Arthroscopy, 21(5), 562– 569.

17. O’Malley, P. (2005). The undertreatment of pain: Ethical and legal implications for the clinical nurse specialist. Clin Nurs Spec, 19(5), 236– 237.

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. خدمات ترجمه متون پرستار شامل ترجمه متون عمومی، ترجمه متون تخصصی، ترجمه کتاب، ترجمه مقاله در حوزه ترجمه آنلاین، ترجمه حضوری، ترجمه تلفنی؛ بویژه ترجمه فارسی به انگلیسی می باشد. ترجمه فوری و ترجمه ارزان تز را تجربه کنید و مطمئنا به همکاری ادامه خواهید داد. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. هر گونه توضیح لازم را در محل ثبت سفارش قید بفرمایید. بمناسبت افتتاح تز فعلا قیمت ها ثابت و ارزان است. از قیمت ها و کیفیت ترجمه های تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش ترجمه متون

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. برای ثبت سفارش نگارش پیش پروپوزال، نگارش پروپوزال، نگارش پایان نامه، تجزیه و تحلیل آماری پایان نامه، تهیه اسلاید پاورپوینت دفاع به لینک زیر مراجعه نمایید. توجه بفرمایید که پوسته و ظاهر سایت تغییر می کند، زمانیکه وارد ساب دامین thez.parastar.info برای ثبت سفارش می شوید. اما این ساب دامین همانطور که از نامش پیداست مربوط به وبگاه پرستار است و تحت مسئولیت وبگاه پرستار عمل می کند. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. از قیمت ها و کیفیت کار تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش پروپوزال و پایان نامه

بالای صفحه
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com