ورود کاربر

تشخیص های پرستاری ناندااضطراب [سطح مشخص: خفیف، متوسط، شدید، هراس]

طبقه بندی II: سازگاری/تحمل استرس – کلاس 2 پاسخ های سازشی (00146)

تعریف: احساس مبهم و ناخوشایند ناراحتی یا وحشت همراه با یک پاسخ خودکار (منبع آن اغلب برای فرد نامشخص یا ناشناخته است)؛ احساس وحشت ناشی از پیش بینی خطر. اضطراب یک سیگنال اخطاری است که به شخص خطر قریب الوقوع را خبر می دهد و فرد را قادر می سازد اقداماتی برای رفع و رجوع تهدید به عمل آورد.

عوامل مرتبط

  • تضاد ناخود آگاه راجع به اصول [عقاید]، اهداف یا ارزش بحران های موقعیتی یا تکاملی زندگی
  • استرس
  • ارتباط خانوادگی، وراثت
  • انتقال یا سرایت بین فردی
  • تهدید مفهوم از خود
  • تهدید مرگ [درک شده یا حقیقی]
  • تهدید یا تغییر: وضعیت سلامتی، الگوهای تعاملی، عملکرد یا وضعیت نقش، محیط، وضعیت اقتصادی
  • نیازهای برآورده نشده
  • تماس با توکسین ها
  • سوء مصرف مواد

ویژگی های مشخصه

ذهنی

  • رفتاری: گزارش نگرانی از تغییرات وقایع زندگی، بی خوابی
  • عاطفی: ندامت، پر حرفی، ناراحتی، بی توجهی، نامطمئن، ترس، احساس عدم کفایت، وحشت زده و عصبی، نگران، افزایش دردناک یا مداوم بی یاوری و ناامیدی
  • شناختی: ترس از وقایع نامشخص، آگاهی از علائم فیزیولوژیک
  • فیزیولوژیک: لرزیدن
  • سمپاتیک: خشکی دهان، طپش قلب، ضعف، تنگی نفس، بی اشتهایی، اسهال
  • پاراسمپاتیک: بی حسی اندام ها، تهوع، درد شکم، اسهال، تکرر یا بی اختیاری ادرار، غش کردن، خستگی، اختلال خواب

عینی

  • رفتاری: عدم تماس چشمی، خیره شدن بر چیزی، جستجوی و برآورد، احتیاط، گوش بزنگ بودن، حرکات بیرونی، سختی حرکات، بی قراری، کاهش بهره وری
  • عاطفی: احتیاط فراوان، تمرکز بر خود، تحریک پذیری، بیش تهییجی، دلتنگی و نگرانی
  • شناختی: پیش اشتغالی، اختلال توجه، مشکل تمرکز کردن، فراموش کاری، کاهش توانایی یادگیری یا مشکل گشایی، نشخوار فکری، میل به سرزنش دیگران، توقف افکار، سردرگمی، کاهش میدان درکی
  • فیزیولوژیک: لرزش صدا، لرزیدن بدن یا رعشه دست، افزایش تنش، تنش چهره، افزایش تعریق
  • سمپاتیک: تهییج قلبی و عروقی، برافروختگی صورت، انقباض عروق سطحی، افزایش نبض یا تنفس، افزایش فشار خون، گشادی مردمک ها، خمودگی، افزایش رفلکس ها
  • پاراسمپاتیک: اضطرار ادرار، کاهش فشار خون یا نبض

نمونه کاربرد بالینی:تغییرات یا وقایع بزرگ زندگی، بستری شدن در بیمارستان، جراحی، سرطان، پرکاری تیروئید، مسمومیت دارویی، سوء مصرف داروها یا مواد، اختلالات بهداشت روان

برآیندهای مورد انتظار/معیارهای ارزیابی


نمونه NOC مرتبط

  • سطح اضطراب: شدت بروز بیم و وحشت، تنش یا ناراحتی ناشی از منبع غیر قابل تعیین
  • خود-کنترلی اضطراب: اقدامات فردی برای حذف یا کاهش احساس وحشت، تنش یا ناراحتی ناشی از منبع غیر قابل تعیین
  • سازگاری: اقدامات فردی برای مدیریت استرسورهایی که بر منابع فردی مالیاتی (فشار بر توان فرد) وارد می کنند.

مددجو خواهد توانست (شامل چارچوب زمانی مشخص باشد)

  • آگاهی از احساس اضطراب خود را به زبان آورد
  • ظاهر آرام داشته و کاهش اضطراب به سطح قابل اداره ای را گزارش کند
  • راه های سالم کنار آمدن با و ابراز اضطراب را بشناسد
  • مهارت های مشکل گشایی را نمایش دهد
  • از منابع و سیستم های حمایتی به طرز اثربخش استفاده کند

مداخلات / مراقبت های پرستاری

نمونه NIC مرتبط

  • کاهش اضطراب: به حداقل رساندن ترس و وحشت، بیم، شومی یا ناراحتی مرتبط با منبع غیر قابل تعیین یا خطر پیش بینی شده
  • تکنیک خونسردی: کاستن اضطراب بیماری که دیسترس واقعی را تجربه می کند
  • مدیریت جنون: فراهم کردن محیطی اصلاح و تعدیل شده برای بیماری که وضعیت گیج کننده مزمنی را تجربه می کند

اولویت پرستاری شماره 1: : بررسی و شناخت سطح اضطراب

  • بازنگری عوامل خانوادگی و فیزیولوژیک، از قبیل فاکتورهای افسرده کننده ژنتیکی، بیماری روانی، اختلال جسمی فعال (برای نمونه، مشکلات تیروئید، عدم تعادل متابولیک، بیماری قلبی و ریوی، کم خونی، دیس ریتمی ها)؛ استرسورهای جاری یا مداوم (برای نمونه؛ بیماری یا مرگ عضوی از خانواده، تضاد یا سوء رفتار همسر، از دست دادن شغل). این عوامل می توانند موجب بروز یا تشدید اضطراب و اختلالات اضطرابی شوند [6، 12، 13] .
  • رژیم دارویی جاری و تاریخچه دارویی اخیر بیمار، هم داروهای تجویز شده و هم بدون نسخه (OTC) را تعیین کنید (برای نمونه، استروئیدها، محصولات تیروئید، قرص های کاهش وزن، کافئین). می توانند احساسات یا حس اضطراب را تشدید کنند [12، 13] .
  • برداشت بیمار از تهدید درک شده از موقعیت را شناسایی کنید. درک مختل و نامناسب از موقعیت ممکن است موجب بزرگنمایی و تشدید احساسات شود. درک و فهم نقطه نظر مددجو از موقعیت می تواند به برنامه ریزی طرح مراقبت مناسب تر و صحیح تر کمک کند [1] .
  • به فاکتورهای فرهنگی موثر بر اضطراب توجه کنید. پاسخ های فردی تحت تاثیر ارزش ها و اعتقادات فرهنگی و الگوهای اکتسابی فرهنگی آموخته شده از خانواده است (برای مثال، عرب آمریکایی ها بیشتر ابراز احساسات می کنند تا چینی ها که بیشتر تو دار و کم حرف هستند) [3] .
  • پایش پاسخ های جسمی: برای مثال، طپش قلب، نبض سریع، حرکات تکراری، جلو و عقب رفتن. تغییر علائم حیاتی ممکن است حاکی از درجه اضطرابی باشد که مددجو تجربه می کند یا منعکس کننده تاثیر عوامل فیزیولوژیک از قبیل عدم تعادل آندوکرین یا اثرات داروها باشد [6] .
  • مشاهده رفتارهایی که نشانگر اضطراب است، که می تواند سرنخی بر سطح اضطراب مددجو باشد:
    • اضطراب خفیف
    • هوشیار، آگاه تر نسبت به محیط، توجه اش به محیط و وقایع فوری متمرکز است. بی قرار، تحریک پذیر، هوشیار، بی خوابی گزارش می شود.
    • دارای انگیزه برای رفع و رجوع مشکلات موجود در این وضعیت.
    • اضطراب متوسط
    • درک باریک تر است، تمرکز افزایش می یابد، قادر به نادیده گرفتن سرگرمی های اطراف در حین رفع مشکلات است. صدا می لرزد یا تون صدا عوض می شود.
    • دچار لرزش، افزایش نبض یا تنفس است.
    • اضطراب شدید
    • دامنه درک از محیط کاهش می یابد، اضطراب با عملکرد اثربخش شخص تداخل دارد. پیش اشتغالی ذهنی با احساس ناراحتی یا احساس مشرف به خطر بودن وجود دارد.
    • افزایش نبض یا تنفس همراه با گزارش سرگیجه، بی حسی و گزگز، سردرد و مانند اینها وجود دارد.
    • هراس و وحشت
    • توانایی تمرکز از بین می رود، رفتار یکپارچه و منظم نیست، مددجو موقعیت را اشتباه برداشت کرده و درک واقع بینانه ای از وقایع ندارد.
    • ممکن است کابوس یا سردرگمی را تجربه کند یا قادر به صحبت یا حرکت نباشد (فلج از ترس).
  • به احساس اضطراب یا ناراحتی خود توجه کنید. احساس اضطراب به صورت چرخشی است، کسانی که در تماس با مددجو هستند نیز ممکن است خودشان را مضطرب ببینند [2] .
  • به مصرف دارو (شامل الکل و سایر داروها)، بی خوابی یا خواب زیاد، تعامل محدود یا اجتناب از تعامل با دیگران توجه شود؛ اینها رفتارهایی هستند که می توانند نشانگر استفاده از مواد و دارو برای فرار از مشکلات باشد، یا نشانگر علائم ترک دارو یا مواد باشد [4] .
  • نتایج تست های تشخیصی بررسی و مرور شود (برای نمونه تست های غربالگری دارو و مواد، تست های قلبی، شمارش سلول های خونی، شیمی خونی)؛ می تواند به منبع فیزیولوژیک اضطراب اشاره داشته باشند.
  • مهارت های سازگاری مورد استفاده در گذشته مرور شوند. به تعیین مهارت های مفید در شرایط جاری کمک کند [5] .

اولویت پرستاری شماره 2: کمک به مددجو در شناسایی احساسات و شروع به رفع و رجوع مشکلات:

  • برقراری ارتباط درمانی، انتقال همدلی و توجه مثب بی قید و شرط. مددجو را قادر می سازد که با مراقبت راحت شده و شروع به بررسی احساسات خود و رفع و رجوع موقعیت کند [2] .
  • برای گوش کردن و حرف زدن در دسترس مددجو باشید. ارتباط برقرار کنید، ابراز احساسات را تشویق کنید، به مددجو و همراهان وی کمک کنید که به دنبال واقعیت های بیماری یا درمان خود باشند بدون اینکه با مسائلی مواجه شوند که آمادگی مواجهه و رفع آن را ندارند [2] .
  • با استفاده از تکنیک های گوش کردن فعال (Active-listening) یا تجسم (reflection) مددجو را تشویق کنید که احساسات خود را شناخته و ابراز نماید – برای مثال؛ گریه کردن (غمگین)، خندیدن (ترس، انکار)، تعریق (ترس، عصبانیت). اغلب شناخت و قبول احساسات به مددجو کمک می کند که موقعیت را بهتر پذیرفته و با آن کنار بیاید و بدین ترتیب اضطراب کاهش یابد [7] .
  • به مددجو کمک کنید به خود آگاهی از رفتارهای کلامی و غیر کلامی خود دست یابد. آگاه شدن از رفتار به مددجو کمک می کند آنها را بهتر کنترل کند و درگیری با مسائلی را شروع کند که موجب اضطراب وی شده اند [8] .
  • معنی احساسات یا اقدامات را از طریق عرضه بازخورد و بررسی معانی همراه با مددجو برای وی روشن کنید. معانی را اعتباربخشی کرده و از صحت ارتباط اطمینان حاصل کنید [9] .
  • شناخت اضطراب یا ترس. هرگز موقعیت را انکار نکنید یا به مددجو اطمینان مجدد ندهید که همه چیز درست می شود. واقعیت احساسات را بپذیرید. اطمینان بخشی کاذب ممکن است به عنوان فقدان درک و فهم مشکل یا عدم صداقت تفسیر شود و مددجو هر چه بیشتر منزوی شود [2] .
  • آگاهی از مکانیسم های دفاعی مورد استفاده (برای نمونه؛ انکار، برون فکنی). استفاده از مکانیسم های دفاعی ممکن است در ابتدا به عنوان مکانیسم سازشی مفید و کمک کننده باشد. هرچند، ادامه استفاده از این مکانیسم ها موجب انحراف انرژی مددجو می شود، انرژی که برای بهبودی وی باید صرف شود، بنابراین مددجو با تاخیر بر مشکلات واقعی خود متمرکز شده و به بهبودی می رسد [5] .
  • مهارت های سازشی مورد استفاده جاری مددجو را تعیین کنید از قبیل عصبانیت، رویا پردازی، فراموشکاری، خوردن، سیگار کشیدن، فقدان مهارت مشکل گشایی. اینها ممکن است به صورت لحظه ای مفید باشند اما نهایتاً با توانایی رفع مشکل موجود تداخل دارند [5] .
  • اطلاعات صحیح در مورد موقعیت فراهم کنید. داشتن اطلاعات درست به مددجو کمک می کند که واقعیت ها را بشناسد و فرصتی برای مددجو ایجاد می شود که احساس اطمینان کند [10] .
  • با صداقت و وفاداری پاسخ دهید، از رشوه دهی پرهیز کنید، تماس فیزیکی برقرار کنید (برای نمونه بغل کردن، تکان دادن، ضربه زدن بر شانه)، اگر مددجو خردسال است. ترس های مددجو را رفع و اطمینان مجدد فراهم کنید. بچه ها به تقدیر و شناخت احساسات شان نیاز دارند و اینکه با دیگران فرقی ندارند [1، 4] .

اولویت پرستاری شماره 3فراهم کردن اقدامات آسایش و کمک به مددجو در رفع موقعیت های مشکل:

  • اقدامات آرامش بخش فراهم کنید (برای نمونه؛ محیط آرام و خلوت، موزیک آرام، حمام گرم، ماساژ پشت، لمس درمانی). به برآورده شدن نیازهای اساسی بشر کمک کرده، احساس انزوا و تنهایی را کاهش داده، به مددجو کمک می کند کمتر مضطرب باشد. لمس درمانی (Therapeutic Touch) مستلزم این است که پرستار دارای دانش حرفه ای خاص و تجربه لازم این رشته باشد که از دستان خود برای تصحیح آشفتگی میدان انرژی مددجو از طریق هدایت مجدد انرژی های انسانی استفاده کرده و به بهبودی کمک نماید [2، 10] .
  • رویه ها را در صورت نیاز تعدیل کنید (برای نمونه؛ جایگزینی داروهای خوراکی بجای عضلانی، ترکیب خونگیری آزمایشات یا استفاده از نوک انگشت). درجه استرس وارده را محدود کرده، از افزایش فشار بر بچه یا بزرگسال مضطرب اجتناب کنید [1] .
  • عوامل محیطی را اداره کنید از قبیل نور پردازی خیلی شدید، جریان رفت و آمد زیاد، سر و صدای زیاد. ممکن است برای افراد بزرگسال گیج کننده یا استرس زا باشد. مدیریت این عوامل می تواند به کاهش اضطراب کمک کند، بویژه زمانیکه مددجو در شرایط عجیب و غیر معمول است [1] .
  • استفاده از موسیقی را بررسی کرده و علائق و ترجیح های مددجو را فراهم کنید. جوی خونسرد کننده فراهم کنید تا به مددجو در تسکین اضطراب کمک شود [2].
  • مددجو را همانطور که هست بپذیرید. مددجو ممکن است در این نقطه از زمان لازم باشد احساس کند در جایی است که باید باشد، از قبیل انکار پس از دریافت تشخیص بیماری ترمینال [2] .
  • رفتار مددجو را پذیرفته و شخصی پاسخ ندهید. پاسخ شخصی می تواند موجب بدتر شدن موقعیت شده، موقعیت غیر درمانی فراهم شده و اضطراب را افزایش می دهد.
  • به مددجو کمک کنید که در صورت مفید بودن برای موقعیت، از اضطراب برای سازش با موقعیت استفاده کند. اضطراب خفیف می تواند آگاهی مددجو را افزایش داده و به وی در کنار آمدن با مشکلات کمک کند [8] .
  • آگاهی مددجو از صحبت با خود منفی را افزایش داده و جایگزینی آن با جملات مثبت را بحث کنید، از قبیل استفاده از می توان بجای نمی توان. خود صحبتی منفی موجب پیشبرد احساس اضطراب و شک به خود می شود. آگاه شدن از این افکار و جایگزین کردن آن با افکار مثبت موجب بهبود حس خود ارزشی و کاهش اضطراب می شود [8] .
    • وضعیت هراس
    • با مددجو بمانید، رفتاری آرام و مطمئن داشته باشید. حضور موجب انتقال احساس مراقبت و کمک به مددجو می شود تا احساس کنترل و خونسردی خود را مجددا بدست آورند.
    • با جملات کوتاه و ساده صحبت کنید. در این مواقع مددجو قادر به درک و فهم اطلاعات پیچیده نیست.
    • محیطی غیر تهدید کننده و یکنواخت ایجاد کنید. محرک ها را به حداقل برسانید، بازدید کنندگان و تعامل با دیگران را پایش کنید. تاثیر انتقال احساسات مضطرب را به حداقل برسانید.
    • برای رفتارهای نامناسب حدی تعیین کنید و به مددجو کمک کنید شیوه های قابل قبول رفع اضطراب را فرا گیرد.
    • کنترل و محیطی ایمن ایجاد کنید تا زمانی که مددجو به کنترل خود دست یابد. رفتاری ممکن است موجب آسیب یا جراحت شود که مددجو بعد از کنترل یافتن از انجام آن پشیمان شود و احساس خود ارزشی وی را کاهش دهد.
    • به تدریج فعالیت ها را افزایش داده و با کاهش اضطراب دیگران را در مراقبت درگیر کنید. احساس نرمال بودن را تقویت کنید، به مددجو در کنترل احساس اضطراب کمک می کند.
    • از شناخت درمانی برای تمرکز بر و تصحیح تفسیر وحشت انگیز غلط از علائم جسمی استفاده کنید. برای مثال؛ فکر مردن موجب افزایش اضطراب و احساس هراس می شود. کنترل این افکار به مددجو امکان می دهد که موقعیت را واقع بینانه درک کند و به طور مناسب با وقایع برخورد کند.
    • طبق دستور از داروهای ضد اضطراب یا سداتیو استفاده کنید. داروهای مناسب به مددجو کمک می کند مجددا کنترل خود را به دست گیرد.

اولویت پرستاری شماره 4: بهبود رفاه و بهزیستی مددجو (ملاحظات آموزش بیمار/ترخیص):

  • به مددجو در شناسایی و رفع فاکتورهای تشدید کننده و فراگیری روش های جدید سازگاری با اضطراب ناتوان کننده کمک کنید. اینکار موجب کاهش احتمال وقوع حملات مکرر می شود [8] .
  • اتفاقات، افکار، احساسات قبل از حمله اضطراب را مرور کنید. شناسایی فاکتورهایی که منجر به بروز حمله می شود، شانس پیشگیری از عود و وقوع مجدد حمله را افزایش می دهد [1] .
  • اقدامات و فعالیت هایی که قبلا مددجو برای سازگاری موفق در زمان احساس عصبانیت یا اضطراب استفاده می کرده است، را تعیین کنید. باور داشتن به اینکه فرد خود دارای مهارت های سازشی است که می تواند در موقعیت جاری و آینده استفاده کند، موجب نیروبخشی و توانمند سازی مددجو می شود [1] .
  • منابع و افراد مفید را لیست کنید که شامل مدیران بحران و خطوط کمکی در دسترس است. برای فراهم بودن و عرضه حمایت و پشتیبانی مداوم و به موقع [1] .
  • مددجو را تشویق کنید بطور منظم ورزش کرده و برنامه فعالیت منظم داشته باشد. می تواند در کاهش سطح اضطراب از طریق کاهش تنش کمک کند و نشان داده اند که موجب افزایش سطح اندروفین می شود که احساس خوب بودن و بهزیستی را بالا می برد [1] .
  • به توسعه مهارت های مددجو کمک کنید (برای نمونه؛ آگاهی از افکار منفی خود؛ متوقف کردن افکار منفی و جایگزین کردن با افکار مثبت). حذف صحبت با خود منفی می تواند منجر به احساس اعتماد به نفس مثبت شود (توجه: به نظر می رسد که فوبی خفیف به رفتار درمانی بهتر جواب می دهد) [9] .
  • راهبردهایی از قبیل ایفای نقش، استفاده از بصری سازی برای تمرین وقایع قابل پیش بینی، دعا یا مراقبه را بررسی کنید. این فعالیت ها به مددجو کمک می کند رفتارهای مثبت را در محیطی ایمن و حمایتی تمرین کند، فرد بتواند موقعیت های تحریک کننده اضطراب را اداره کند [9] .
  • رژیم دارویی و تداخلات دارویی بالقوه را بررسی کنید بخصوص داروهای بدون نسخه، الکل، فراورده های گیاهی. موجب ارتقای درک و فهم دلیل مصرف داروها شده و از واکنش های ناخواسته یا مضر ناشی از داروهای ناسازگار جلوگیری می کند [11] .
  • جایگزین کردن داروی مناسب، تغییر دوز دارو یا زمان مصرف دارو را بحث کنید. از مناسب بودن دوز دارو اطمینان حاصل کنید تا از عوارض جانبی ناخواسته اجتناب شود. این مسئله بخصوص در سالمندان مهم است، که بخصوص نسب به عوارض چند دارویی حساس هستند [11] .
  • برای برنامه درمان دارویی یا تغییر رژیم تجویز شده با پزشک مشورت کنید. داروهایی که اغلب موجب علائم اضطراب می شوند شامل آمینوفیلین، آنتی کولینرژیک ها، دوپامین، لوودوپا، سالیسیلات ها و استروئیدها می باشند. پایش بیمار موجب فراهم شدن شانس تصحیح عوارض ناخواسته و نامناسب این داروها می شود [11] .
  • در صورت تناسب به فرد درمانی یا گروه درمانی ارجاع کنید. ممکن است برای کمک به مددجو در کنار آمدن با وضعیت اضطراب مزمن مفید باشد [1] .

ثبت و گزارش


موارد زیر در پرونده بیمار ثبت می شود:

بررسی و شناخت / بررسی و شناخت مجدد

  • سطح اضطراب و فاکتورهای تشدید یا بدتر کننده
  • شرح احساسات (ابراز شده یا نمایش داده شده)
  • آگاهی یا توانایی شناخت و ابراز احساسات
  • ماده مورد مصرف، در صورت مصرف

برنامه ریزی

  • طرح درمان و مسئولیت فردی برای فعالیت های خاص
  • طرح آموزش بیمار

اجرا / ارزشیابی

  • درگیری و پاسخ مددجو به مداخلات، آموزش ها، اقدامات انجام شده
  • دستیابی یا پیشرفت به سمت برآیندهای مورد انتظار
  • اصلاح یا تعدیل طرح مراقبتی

برنامه ترخیص

  • طرح ارجاع و پیگیری درمان
  • ارجاع های خاص انجام شده

منابع مورد استفاده

1. Andrews, G., Creamer, M., Crino, R., et al. (2002). The Treatment of Anxiety Disorders: Clinician Guides and Patient Manuals. 2d ed. Cambridge, UK: Cambridge University Press.

2. Brantley, P. J., Mehan, D. J., Ames, S. C., et al. (1999). Minor stressors and generalized anxiety dis- order among low-income patients attending primary care clinics. J Nerv Ment Dis, 87, 435– 440.

3. Lipson, J. G., Dibble, S. L., Minarik, P. A. (1996). Culture & Nursing Care: A Pocket Guide. School of Nursing. San Francisco: UCSF Nursing Press.

4. National Institute of Mental Health. (2005). Anxiety Disorders. Retrieved January 2012 from http://www.nimh.nih.gov.

5. Wittchen, H. U., Hoyer, J. (2001). Generalized anxiety disorder: Nature and course. J Clin Psychiatry, 62(supplement 11), S15– S19.

6. Kunert, P. K. (2002). Stress and adaptation. In Porth, C. M. (ed). Pathophysiology: Concepts of Altered Health States. Philadelphia: Lippincott.

7. Moller, M. D., Murphy, M. F. (1998). Recovering from Psychosis: A Wellness Approach. Nine Mile Falls, WA: Psychiatric Rehabilitation Nurses Inc.

8. Bohrer, G. J. (2002). Anxiety, emotional and physi- cal discomfort. NurseWeek, 3(1), 21– 22.

9. Burns, D. D. (1999). Feeling Good: The New Mood Therapy. New York: Avon.

10. Hutchison, C. P. (1999). Healing touch: An energetic approach. Am J Nurs, 99(4), 43– 48.

11. Hayes, P. E., Dommisse, C. S. (1987). Current con- cepts in clinical therapeutics: Anxiety disorders, part 1. Clin Pharm, 6(21), 140– 147.

12. Murphy, K. (2005). Anxiety: When is it too much?Nursing Made Incredibly Easy!, 3(5), 22– 31.

13. Yeats, W. R., Bernstein, B. E., Bessman, E., et al. (updated 2012). Anxiety Disorders. Retrieved January 2012 from http://emedicine.medscape.com.

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. خدمات ترجمه متون پرستار شامل ترجمه متون عمومی، ترجمه متون تخصصی، ترجمه کتاب، ترجمه مقاله در حوزه ترجمه آنلاین، ترجمه حضوری، ترجمه تلفنی؛ بویژه ترجمه فارسی به انگلیسی می باشد. ترجمه فوری و ترجمه ارزان تز را تجربه کنید و مطمئنا به همکاری ادامه خواهید داد. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. هر گونه توضیح لازم را در محل ثبت سفارش قید بفرمایید. بمناسبت افتتاح تز فعلا قیمت ها ثابت و ارزان است. از قیمت ها و کیفیت ترجمه های تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش ترجمه متون

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. برای ثبت سفارش نگارش پیش پروپوزال، نگارش پروپوزال، نگارش پایان نامه، تجزیه و تحلیل آماری پایان نامه، تهیه اسلاید پاورپوینت دفاع به لینک زیر مراجعه نمایید. توجه بفرمایید که پوسته و ظاهر سایت تغییر می کند، زمانیکه وارد ساب دامین thez.parastar.info برای ثبت سفارش می شوید. اما این ساب دامین همانطور که از نامش پیداست مربوط به وبگاه پرستار است و تحت مسئولیت وبگاه پرستار عمل می کند. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. از قیمت ها و کیفیت کار تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش پروپوزال و پایان نامه

بالای صفحه
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com