ورود کاربر

آمادگی های لازم قبل از انجام آزمایش و روش نمونه گیری صحیح برای آزمایش مثل نمونه خون، ادرار، مدفوع، خلط و ...

  • ایمنی بیمار در نمونه گیری

    مقدمه ای بر نمونه گیری

    جمع آوری فوری و صحیح نمونه برای آزمایش نقش حیاتی در تشخیص صحیح، درمان به موقع و بهبودی وضعیت بیمار دارد و اغلب جزء وظایف پرستار است؛ بخصوص بیماران بستری. پرستار بایستی برنامه انجام آزمایشات بیمار را چیده و به موقع نمونه ها را به آزمایشگاه ارسال نماید. مسئولیت پرستار در رابطه با آزمایشات و نمونه گیری مطابق با سیاست موسسه ای که در آن کار می کند، متفاوت است.

    اطمینان از ایمنی بیمار

    مطابق استانداردهای حرفه ای پرستاری، قبل از هر رویه، آزمایش، تست یا جراحی؛ لازم است که هویت بیمار مشخص گردد که از طریق نام و شماره اتاق و یا دستبند مشخصات بیمار انجام می شود. تعیین هویت بیمار بایستی حداقل توسط دو نفر انجام شود.

    استفاده از دستکش و سایر موانع فیزیکی در صورت ضرورت، به اطمینان از نمونه گیری صحیح و نتایج صحیح آزمایشات کمک می کند و ممکن است مطابق قوانین مراقبت حرفه ای و ایمنی شغلی لازم باشد. قبل از اینکه با مایعات بدن بیمار و نمونه های احتمالا آلوده تماس پیدا کنید، اطمینان حاصل کنید که احتیاطات استاندارد را رعایت کرده باشید.

  • روش های نمونه گیری

    مقدمه ای بر نمونه گیری

    جمع آوری فوری و صحیح نمونه برای آزمایش نقش حیاتی در تشخیص صحیح، درمان به موقع و بهبودی وضعیت بیمار دارد و اغلب جزء وظایف پرستار است؛ بخصوص بیماران بستری. پرستار بایستی برنامه انجام آزمایشات بیمار را چیده و به موقع نمونه ها را به آزمایشگاه ارسال نماید. مسئولیت پرستار در رابطه با آزمایشات و نمونه گیری مطابق با سیاست موسسه ای که در آن کار می کند، متفاوت است.

    در این بخش پرستار روش های صحیح نمونه گیری برای آزمایشات تشخیصی را ارائه نموده است. منبع اصلی مطالب این بخش کتاب زیر است:

    سوزان سی اسملتزر (2010)، دستنامه تست های آزمایشگاهی و تشخیصی برونر - سودارث، (چاپ دوازدهم) ولترز کلوور، لیپینکات ویلیامز و ویلکینز، نیویورک.

    Suzanne C. Smeltzer (2010), Handbook of laboratory and diagnostic tests, 12th edition, Kluwer, Lippincott Williams & Wilkins, New York

  • آماده سازی بیمار برای نمونه گیری

    مقدمه ای بر نمونه گیری

    جمع آوری فوری و صحیح نمونه برای آزمایش نقش حیاتی در تشخیص صحیح، درمان به موقع و بهبودی وضعیت بیمار دارد و اغلب جزء وظایف پرستار است؛ بخصوص بیماران بستری. پرستار بایستی برنامه انجام آزمایشات بیمار را چیده و به موقع نمونه ها را به آزمایشگاه ارسال نماید. مسئولیت پرستار در رابطه با آزمایشات و نمونه گیری مطابق با سیاست موسسه ای که در آن کار می کند، متفاوت است.

    آماده سازی بیمار

    لازم است که آزمایش، دلیل و رویه انجام آن برای بیمار شرح داده شود تا باعث آسایش بیمار و همکاری وی در حین نمونه گیری شود. اینکار موجب می شود که بیمار آگاهی لازم را برای دادن رضایت نامه شفاهی یا کتبی لازم برای رویه های نمونه گیری تهاجمی داشته باشد.

    زمان آماده سازی بیمار، بایستی مطالب روشن، مستقیم و بدون ابهام و کامل برای وی شرح داده شود. برای مثال، قبل از یک رویه نمونه گیری سخت یا دردناک مثل گرفتن نمونه مغز استخوان، از آنجایی که بیمار ناراحتی می کشد ممکن است نداستن زمان اتمام رویه وی را مضطرب کند یا اینکه بیمار ممکن است در مورد زمان آماده شدن نتیجه آزمایش کنجکاو باشد. اگر بیمار این اطلاعات را داشته باشد، بهتر همکاری کرده و نمونه گیری برای وی قابل تحمل تر می شود.

    هنگام انجام رویه های نمونه گیری سخت و دردناک، بهتر است که با بیمار صحبت کنید زیرا موجب راحتی وی شده و همکاری وی بیشتر می شود و همچنین برای انجام رویه های دردناک، عوارض جانبی نمونه گیری آمادگی خواهد داشت و آماده دریافت مراقبت صحیح خواهد بود.

    بعضی از آزمایشات به آموزش دقیق و مفصل بیمار نیاز دارد، تا همکاری بهتری داشته و از نمونه گیری صحیح اطمینان حاصل شود، بخصوص در نمونه هایی که قرار است بیمار رفتار خاصی انجام دهد یا وقتی بیمار به تنهایی نمونه گیری را انجام می دهد. برای مثال، بیمار بایستی رژیم غذایی خاصی را رعایت کرده، داروهای خاصی را قطع کرده یا مدت خاصی ناشتا باشد، یا تکنیک نمونه گیری را بلد باشد.

    هرجا که لازم بود، توضیحات شفاهی را با آموزش های مکتوب تقویت کنید تا بیمار آمادگی کافی را پیدا کند. بعضی از موسسات درمانی دارای نوار ویدیو، آموزشات شفاهی ضبط شده و فیلم هستند که در اختیار بیمار قرار می دهند.

    در صورت نیاز به گرفتن رضایت نامه از بیمار، بخصوص در رویه های تهاجمی، بایستی بیمار کاملاً رویه را درک کرده و علت انجام آزمایش را بداند تا بتواند رضایت نامه ای آگاهانه امضا کند.

  • نمونه خون شریانی

    نمونه خون شریانی برای تجزیه و تحلیل گازهای خون (Arterial puncture for blood gas analysis)

    گرفتن نمونه خون شریانی مستلزم دستیابی از روی پوست به شریان براکیال، رادیال یا فمورال بیمار و یا خونگیری از خط شریانی بیمار است. معمولاً شریان رادیال ترجیح داده می شود، اما ممکن است از شریان براکیال یا فمورال نیز استفاده شود. نمونه خون شریانی معمولاً برای تجزیه و تحلیل و تعیین مقادیر گازهای خون شریانی (ABG) استفاده می شود.

    در این آزمایش سطح pH خون، فشار نسبی اکسیژن (PaO2) و دی اکسید کربن (PaCO2) خون شریانی تعیین می شود. اندازه گیری pH خون به تعیین وضعیت اسید-باز کمک می کند؛ PaO2 نشانگر سطح اکسیژنی است که به ریه ها می رسد و PaCO2 نشانگر ظرفیت ریه ها در دفع دی اکسید کربن می باشد. ممکن است

    خون شریانی از نظر محتوا و اشباع اکسیژن و مقادیر بیکربنات تجزیه شود.

    معمولاً این آزمایش برای بررسی کفایت اکسیژن رسانی و تهویه، بررسی تعادل اسید و باز بدن از طریق اندازه گیری مولفه های تنفسی و متابولیک آنها، پایش اثربخشی درمان در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه، ادم ریوی، سندرم دیسترس حاد تنفسی، انفارکتوس میوکارد یا پنومونی انجام می شود. همچنین این آزمایش در بیمارانی که در شوک هستند و پس از جراحی بای پس شریان کرونر، احیای ایست قلبی، تغییرات وضعیت درمانی تنفسی و بیهوشی طولانی مدت انجام می شود.

     


    موارد منع استفاده از دسترسی شریانی از روی پوست:

    • بیمارانی که درمان ضد انعقادی دریافت می کنند.
    • بیماران مبتلا به هموفیلی و سایر اختلالات انعقادی
    • بیماران مبتلا به اسپاسم شریانی در نمونه گیری قبلی
    • بیماران مبتلا به بیماری عروق محیطی
    • بیماران مبتلا به اختلالات عفونی پوست در محل یا نزدیکی موضع خونگیری
    • بیمارانی که گرفت شریانی داشته اند.
    • معمولاً نمونه های خون شریانی برای آزمایش ABG توسط یک تکنسین تنفسی یا پرستار گرفته می شود. هرچند نمونه گیری از شریان فمورال معمولا توسط یک پرستار مجرب و دوره دیده انجام می شود. قبل از اقدام به گرفتن خون شریانی و سوراخ کردن شریان رادیال، بایستی تست آلن انجام شود.

    تجهیزات لازم

    • سرنگ 10 میلی لیتری شیشه ای یا پلاستیکی مخصوص خون شریانی یا تجزیه و تحلیل گازهای خون شریانی
    • آمپول یک میلی لیتری هپارین (با غلظت 1:1000)
    • سرسوزن شماره 20G یک اینچی
    • سر سوزن شماره 22G یک اینچی
    • دستکش
    • پد ضد عفونی
    • دو تکه گاز 2 در 2 اینچ
    • سرپوش لاستیکی یا سرپوش سر سوزن
    • کیسه پلاستیک پر از یخ یا کیسه یخ
    • برچسب مشخصات بیمار
    • فرم درخواست آزمایش
    • باند و چسب
    • محلول لیدوکائین 1% (اختیاری)
    • بسیاری از موسسات مراقبت بهداشتی از کیت تجاری آماده استفاده می کنند که تمامی تجهیزات فوق را به استثنای چسب و یخ دارد. می توانید از یک ظرف یا لگن پر از یخ بجای کیسه یخ استفاده کنید و نمونه فوراً به آزمایشگاه انتقال داده شود.
    طریقه انجام تست آلن
    طریقه انجام تست آلن طریقه انجام تست آلن طریقه انجام تست آلن
    فشار را از روی شریان اولنار بردارید. اگر دست ها قرمز شدند، که نشانگر پر شدگی خون عروقی دست است، می توانید با ایمنی به انجام نمونه گیری شریانی بپردازید. اگر دست ها قرمز نشد و خون به دست برنگشت، دست دیگر را امتحان کنید. بدون اینکه انگشتان خود را رها کنید، از بیمار بخواهید مشت خود را باز کرده و دست خود را شل کند. بخاطر فشار انگشتان شما و به هم خوردن جریان طبیعی خون شریانی دست، دست ها رنگ پریده و سفید می شوند. دست بیمار را روی بالش یا تخته کنار تخت قرار دهید و از ساعد وی با یک حوله رول شده حمایت کنید. از بیمار بخواهید دست خود را محکم مشت کند. سپس با استفاده از انگشت اشاره و میانی خود روی شریان های رادیال و اولنار فشار وارد کرده و چند ثانیه نگهدارید.

    آماده سازی تجهیزات

    • قبل از ورود به اتاق بیمار، تجهیزات نمونه گیری را آماده کنید.
    • دست های خود را به دقت بشویید
    • کیت ABG را باز کرده و برچسب نمونه گیری و کیسه پلاستیکی را خارج کنید.
    • مشخصات بیمار (نام و شماره اتاق و...) را روی برچسب به همراه تاریخ نمونه گیری و نام پرستار را بنویسید.
    • کیسه پلاستیکی را با یخ پر کرده و کنار بگذارید.
    • در صورت نیاز سرنگ را هپارینه کنید. برای انجام این کار، نیدل شماره 20G را به سرنگ وصل کرده و آمپول هپارین را باز کنید. تمام هپارین را به داخل سرنگ بکشید تا از لخته شدن نمونه پیشگیری شود. سرنگ را مستقیم نگهدارید و پیستون را به آرامی تا نشانه 7 ml عقب بکشید. هنگام عقب کشیدن پیستون، آنرا بچرخانید تا هپارین کل سطح داخلی سرنگ را آغشته کند. سپس به آرامی پیستون را به جلو فشار داده و کل هپارین را به داخل آمپول برگردانید به استثنای 0.1 ml از آن.
    • در صورت نیاز نیدل را نیز هپارینه کنید. برای انجام اینکار، نیدل 20 را با نیدل 22G عوض کنید. سپس سرنگ را مستقیم نگهداشته و اندکی خم کنید و باقیمانده هپارین را تخلیه کنید. باقی ماندن هپارین اضافی در سرنگ موجب به هم خوردن مقدار pH و PaO2 خون می شود.

    اجرا

    • طبق سیاست محیط کار، هویت بیمار را مشخص کنید.
    • به بیمار اطلاع دهید که می خواهید خون شریانی بگیرید و رویه را برای وی شرح دهید، به کاهش اضطراب بیمار کمک کرده و همکاری وی را بیشتر می کند.
    • امکان احساس درد و ناراحتی حین وارد کردن نیدل را به بیمار شرح داده و از وی بخواهید حین انجام کار بی حرکت بماند.
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید
    • یک حوله رول شده را زیر ساعد بیمار قرار دهید تا از دست وی حمایت کند.
    • محل شریان را مشخص کرده و لمس کنید که نبض قوی باشد
    • محل خونگیری را با محلول ضد عفونی کننده تمیز کنید، برای تمیز کردن از داخل به خارج تمیز کنید.
    • اجازه دهید پوست بیمار خشک شود.
    • شریان را با انگشتان اشاره و میانه یک دست خود لمس کنید، در حالی که سرنگ را با دست دیگر نگهداشته اید.
    • شیار نوک نیدل را با زاویه 30 تا 45 درجه رو به بالا نگهدارید. زمانی که شریان براکیال را استفاده می کنید، نیدل باید در زاویه 60 درجه نگهداشته شود.
    • در یک حرکت پوست و شریان را سوراخ کنید، مسیر شریان را ادامه دهید.
    • برگشت خون به سرنگ را مشاهده کنید. لازم نیست که پیستون سرنگ را عقب بکشید، چون خون شریانی به طور خودکار سرنگ را پر می کند.
    • سرنگ را تا نشانه 3-ml پر کنید
    • بعد از نمونه گیری، یک پد یا گاز را روی موضع گذاشته و به مدت 5 تا 10 دقیقه محکم نگهدارید تا خونریزی متوقف شود.
    • اگر بیمار درمان ضد انعقادی دریافت می کند، یا دچار اختلالات خونی است، به مدت 10 تا 15 دقیقه روی موضع فشار وارد کنید. در صورت لزوم از همکاری بخواهید که گاز را در محل نگه دارد، وقتی شما نمونه را برای ارسال به آزمایشگاه آماده می کنید.

    هشدار:
    هرگز از بیمار نخواهید که پد را روی محل خونگیری نگه دارد. اگر بیمار نتواند فشار کافی وارد کند، هماتوم دردناک بزرگی در موضع ایجاد می شود و امکان خونگیری های بعدی از موضع را به مخاطره می اندازد.

    • سرنگ را از نظر وجود حباب های هوا چک کنید. اگر حباب هوا وجود داشت، با بالا نگهداشتن سرنگ آنها را تخلیه کنید و به آرامی اندکی از خون را روی یک گاز یا پد خالی کنید.
    • حال نوک سر سوزن را در ترمز لاستیکی کیت فرو کرده یا سر سوزن را برداشته و درپوش لاستیکی را بگذارید. این درپوش های لاستیکی از نشت نمونه و یا خروج و ورود هوا به سرنگ پیشگیری می کند.
    • حال نمونه ای که برچسب مشخصات دارد را روی کیسه یخ یا تشت یخ قرار دهید.
    • فرم درخواست آزمایش به همراه اطلاعات لازم را پیوست کرده و فوراً به آزمایشگاه بفرستید.
    • زمانی که خونریزی متوقف شد، پد را با نوار چسب در موضع ثابت کنید.
    تکنیک خونگیری شریانی

    تکنیک خونگیری شریانی

    زاویه ورود سرسوزن به پوست با توجه به محل خونگیری متفاوت است و در شریان های مختلف از زاویه متفاوتی استفاده می شود. در شریان رادیال، معمولاً خونگیری در زاویه 30 تا 45 درجه انجام می شود در حالیکه بریدگی نوک سرسوزن رو به بالا است.
    • سرنگ، نیدل و دستکش را در محفظه مخصوص مناسب دور بریزید.
    • علائم حیاتی بیمار را چک کنید، مواظب نشانه های اختلال گردش خون از قبیل تورم، تغییر رنگ، درد، بی حسی یا گزگز دست یا پا باشید.
    • موضع خونگیری را از نظر خونریزی تحت نظر بگیرید.

    توجهات خاص

    • اگر بیمار اکسیژن می گیرد، اطمینان حاصل کنید که حداقل 15 دقیقه قبل از نمونه گیری برای گازهای خون شریانی، اکسیژن درمانی وی انجام شده باشد.
    • بجز مواردی که دستور قطع وجود دارد، هرگز اکسیژن درمانی بیمار را قبل از گرفتن نمونه خون شریانی قطع نکنید.
    • مقدار و نوع اکسیژن درمانی بیمار را بر روی برگه درخواست آزمایش قید کنید.
    • اگر بیمار اکسیژن درمانی نمی شود، در برگه قید شود تنفس از هوای اتاق

    هشدار:
    اگر بیمار نبولایزر درمانی می شود، قبل از اقدام به نمونه گیری حداقل 20 دقیقه صبر کنید.

    • در صورت لزوم می توانید موضع خونگیری را با لیدوکائین 1% بدون اپی نفرین بی حس کنید. از لیدوکائین با دقت استفاده کنید، بمیار ممکن است به دارو آلرژی داشته باشد، ممکن است موجب انقباض عروقی موضع شده و از خونگیری موفق شریانی جلوگیری کند، تاخیر در انجام رویه ممکن است بیمار را مضطرب کند.
    • زمانی که برگه درخواست آزمایش برای گازهای خون شریانی را تکمیل می کنید، اطلاعات زیر را در برگه درج کنید تا کارکنان آزمایشگاه در تنظیم تجهیزات خود و ارزیابی صحیح نتایج استفاده کنند:
    • » دمای فعلی بدن بیمار
    • » سطح هموگلوبین اخیر
    • » ریت تنفسی جاری
    • » کسر اکسیژن دم، حجم جاری، فرکانس ونتیلاتور (در صورتی که بیمار تحت ونتیلاتور است)
    • از بیمار بخواهید در صورت خونریزی موضع، اطلاع دهد.
    • از بیمار بخواهید هر گونه بی حسی و گزگز اندامی که در آن رویه انجام شده است را گزارش کند.

    عوارض

    اگر در حین انجام خونگیری شریانی زیاد نیرو وارد کنید، سرسوزن ممکن است پریوس استخوان بیمار را لمس کند که درد شدیدی به همراه دارد یا از دیواره سمت مخالف شریان بیرون بزند. اگر این اتفاق افتاد، به آرامی نیدل را عقب بکشید و چک کنید که آیا خون بر می گردد یا نه. اگر هنوز خون به داخل سرنگ برنگشت، نیدل را کامل بیرون کشیده و با یک ست و نیدل هپارینه شده جدید اقدام کنید.

    هشدار:
    از یک موضع بیشتر از دو بار اقدام نکنید. زیاد آسیب زدن به یک شریان ممکن است به شریان آسیب جدی وارد کرده یا به عصب رادیال صدمه بزند. همچنین ممکن است همولیز موجب به هم خوردن نتیجه آزمایش شود.

    اگر اسپاسم عروقی رخ دهد، خون به داخل سرنگ نمی آید و قادر به نمونه گیری نخواهید بود. اگر این اتفاق افتاد، سر سوزن را عوض کرده و از سر سوزن شماره کوچکتر استفاده کنید و سعی کنید که دوباره خونگیری کنید. سر سوزن کوچکتر به احتمال کمتری موجب اسپاسم شریانی می شود.


    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • نتیجه تست آلن
    • زمان انجام نمونه گیری
    • دمای بیمار
    • موضع خونگیری شریانی
    • مدت زمانی که طول کشید تا خونریزی کنترل شود.
    • نوع و مقدار اکسیژن درمانی که بیمار دریافت می کرده است.
  • کشت خون

    نمونه گیری برای کشت خون (Blood Culture)

    طور نرمال خون عاری از باکتری است، اما باکتری ها ممکن است از طریق خطوط انفوزیون و همچنین ترمبوفلبیت، شنت های آلوده، اندوکاردیت باکتریال ناشی از دریچه مصنوعی قلب وارد خون شوند. باکتری ها می توانند از طریق عفونت بافت های موضعی و از طریق سیستم لنفاوی و مجرای توراسیک وارد گردش خون عمومی شوند.

    کشت خون برای شناسایی تهاجم باکتری به خون (باکتریمی) و انتشار سیستمیک عفونت (سپتی سمی) از طریق جریان خون انجام می شود. نمونه خون ممکن است توسط تکنسین آزمایشگاه، پرستار یا سایر درمانگران گرفته شود که معمولا از ورید بیمار در بالین گرفته می شود. شیشه های حاوی نمونه خون انکوبه شده تا ارگانیسم های موجود در نمونه در محیط کشت رشد کنند. 67% پاتوژن های موجود در نمونه در طی 24 ساعت گرمخانه گذاری قابل شناسایی هستند و در طی 72 ساعت گرمخانه گذاری نمونه، حدود 90 درصد باکتری های موجود در نمونه قابل شناسایی خواهند بود.

    هرچند در مورد زمانبندی نمونه گیری برای کشت هنوز بحث وجود دارد، اما اکثراً مدعی هستند که سه نمونه خون با حداقل یک ساعت فاصله از هم گرفته شود. اولین نمونه بایستی بلافاصله بعد از شک به وجود باکتریمی یا سپتی سمی گرفته شود. برای بررسی وجود احتمال اندوکاردیت باکتریال، سه یا چهار نمونه با فواصل 5 تا 30 دقیقه ای گرفته می شود، قبل از اینکه آنتی بیوتیک درمانی بیمار شروع شود.


    تجهیزات لازم

    • تورنیکه یا گارو
    • دستکش
    • پد ضدعفونی کننده
    • سرنگ 10 میلی لیتری برای بالغین
    • سرنگ 5 میلی لیتری برای بچه ها
    • سه عدد نیدل با شماره 20G نیم اینچی
    • دو یا سه شیشه کشت خون (شیشه 50 میلی لیتری برای بالغین، 20 میلی لیتری برای بچه ها) که سدیم پلی اتانول سولفونات به آن اضافه شده باشد (یک شیشه هوازی حاوی محیط کشت مناسب، از قبیل آبگوشت سوی تریپتاز با 10% دی اکسید کربن؛ یک شیشه بی هوازی با محیط کشت تضعیف شده و احتمالا یک شیشه هیپر اسمزی با محیط کشت حاوی 10% ساکارز)
    • فرم درخواست آزمایش
    • پد گازهای دو اینچی
    • نوار چسب
    • برچسب مشخصات بیمار

    اجرا

    • تاریخ انقضای مصرف شیشه های نمونه گیری را چک کرده که تاریخ انقضا رد نشده باشد.
    • طبق سیاست موسسه خود هویت بیمار را مشخص و تایید کنید.
    • به بیمار اطلاع دهید که برای بررسی وجود عفونت، لازم است چند نمونه خون گرفته شود.
    • رویه را برای رفع اضطراب بیمار و تشویق به همکاری برای وی شرح دهید. به بیمار شرح دهید که سه نمونه خون ممکن است در زمان های متفاوت گرفته شود.
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید
    • تورنیکه را با فاصله دو اینچ (5 سانتی متر) بالاتر از محل منتخب برای خونگیری ببندید.
    • موضع را با پد ضد عفونی تمیز کنید. پد را از داخل به خارج بچرخانید. 30 تا 60 ثانیه برای خشک شدن پوست صبر کنید.
    • خونگیری را انجام داده و در بالغین 10 میلی لیتر خون بگیرید.

    هشدار:
    در بچه ها 1 تا 5 میلی لیتر خون گرفته می شود.

    • تورنیکه را باز کنید.
    • با استفاده از پد یا گاز روی محل رگ گیری فشار وارد کنید
    • موضع را با یک باند یا چسب فیکس کنید
    • دیافراگم درب شیشه کشت خون را با بتادین تمیز کنید، نیدلی که با آن خون گرفته اید را عوض کنید.
    • 5 میلی لیتر خون در هر یک از شیشه های 50 میلی لیتری یا 2 میلی لیتر در شیشه های 20 میلی لیتری مخصوص کودکان بریزید.
    • سایز بطری های کشت خون ممکن است در موسسات مختلف متفاوت باشد، به هر حال نسبت خون به محلول باید 1:10 باشد.
    • برچسب مشخصات بیمار را روی شیشه ها بچسبانید
    • تشخیص مورد شک و دمای بیمار و آنتی بیوتیک (در صورت مصرف) را روی برگه درخواست ثبت کنید.
    • نمونه ها بلافاصله به آزمایشگاه فرستاده شود
    • سرنگ، نیدل ها، دستکش و سایر تجهیزات مصرفی را در ظرف مخصوص بریزید.
    ایزولاتور سیستم کشت خون

    ایزولاتور سیستمی است تک لوله ای برای کشت خون، که از لیز کردن و سانتریفیوژ نمونه برای تشخیص سپتی سمی و پایش اثربخشی درمان با داروهای آنتی بیوتیک استفاده می کند.

    ایزولاتور یک لوله خلاء است که حاوی موادی است که سلول های قرمز خون را لیز می کند. سپس کنسانتره ای از باکتری و سایر ارگانیسم های موجود در نمونه در ته لوله از طریق سانتریفیوژ ایجاد می کند که این کنسانتره برای کشت بر روی پلیت های حاوی آگار تلقیح می شود.

    ایزولاتور نسبت به روش های متعارف کشت خون دارای مزایای زیر است:

    • دوره انکوباسیون طولانی مدت مورد نیاز در روش معمول را حذف و سریعتر نتیجه مشخص می شود.
    • زنده ماندن باکتری های نمونه را بهبود می بخشد
    • نتایج مثبت معتبر بیشتری از طریق مشاهده مستقیم آگار فراهم می کند، که بطور زیادی هر گونه آنتی بیوتیک موجود در نمونه را رقیق می کند.
    • عفونت های قارچی و چند میکروبی را نیز تشخیص می دهد
    • استفاده در بالین بیمار راحت تر است زیرا خون مستقیما به داخل ایزولاتور کشیده می شود.

    توجهات خاص

    • هر مجموعه از کشت ها را از موضع های متفاوتی خونگیری کنید.
    • نوزادان به ندرت به سه کشت جداگانه نیاز دارند، معمولاً یک کشت انجام می شود.
    • از خونگیری از خطوط وریدی موجود اجتناب شود، مگر زمان جایگذاری کاتترها یا زمانی که به عفونت خود کاتتر مشکوک هستید.

    عوارض

    شایعترین عارضه خونگیری وریدی هماتوم موضع است. اگر هماتوم رخ داد، فشار مستقیم بر روی موضع اعمال کنید.


    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • تاریخ و زمان نمونه گیری
    • نام آزمایش
    • مقدار خون گرفته شده
    • تعداد شیشه کشت مورد استفاده
    • دمای بیمار در زمان خونگیری
    • واکنش ناخواسته و عوارض جانبی به رویه
  • نمونه گیری خلط

    نمونه گیری برای کشت خلط (Sputum Collection)

    خلط که توسط غشاهای مخاطی، لایه پوششی برونشیول ها، برونش ها و راشه ترشح می شود، به محافظت مجاری تنفسی در مقابل عفونت کمک می کند. وقتی خلط تخلیه می شود، حاوی بزاق، ترشحات بینی و سینوس ها، سلول های مرده، باکتری های فلور طبیعی دهان و باکتری های مجاری تنفسی است.

    خلط ممکن است برای شناسایی پاتوژن های تنفسی کشت گردد. خلط آوری و رقیق شدن خلط، شیوه معمول جمع آوری خلط، ممکن است مستلزم استفاده از نبیولایزر ماوراء صورت، هیدراسیون بیمار، دق قفسه سینه و تخلیه وضعیتی باشد. روش های کمتر شایع شامل ساکشن تراشه و به ندرت برونکوسکوپی است. ساکشن تراشه نمونه تشخیصی پایاتری می دهد، اما معمولا استفاده نمی شود مگر اینکه بیمار نتواند به طور معمول خلط خود را تخلیه کند تا نمونه گیری شود.


    موارد منع استفاده از نمونه گیری با ساکشن:

    • تا یک ساعت پس از خوردن غذا
    • در بیماران مبتلا به واریس نای
    • بیماران دارای تهوع
    • شکستگی صورتی یا بازیلار جمجه
    • بیماران مبتلا به اسپاسم حنجره
    • مبتلایان به برونکواسپاسم
    • در بیماران مبتلا به اختلالات قلبی و عروقی با احتیاط انجام شود، زیرا آریتمی ها را تشدید می کند.

    تجهیزات لازم

    برای تخلیه نرمال خلط
    • محفظه استریل نمونه با درب محکم و عایق
    • دستکش
    • برچسب نمونه
    • فرم درخواست آزمایش
    • آئروسل (10% سدیم کلراید، پروپلین گلیکول، استیل سیستین، یا آب استریل یا آب مقطر)
    برای ساکشن تراشه
    • کاتتر استریل ساکشن به شماره 12 تا 14
    • لابریکنت محلول در آب
    • فرم درخواست آزمایش
    • دستکش استریل
    • ماسک
    • عینک
    • نمونه گیری سر خود استریل
    • محلول نرمال سالین
    • ماشین ساکشن پرتابل (در صورت نبودن ساکشن مرکزی دیواری)
    • تجهیزات اکسیژن درمانی
    • کیت های تجاری نمونه گیری خلط حاوی تمامی تجهیزات به استثنای ماشین ساکشن و محفظه نمونه سرخود است.

    اجرا

    نمونه گیری با تخلیه نرمال خلط
    • هویت بیمار مطابق رویه موسسه تعیین شود.
    • به بیمار در مورد نمونه گیری از خلط به صورت تخلیه عادی خلط اطلاع دهید.
    • رویه را برای بیمار شرح دهید.
    • برای نمونه گیری اول صبح و قبل از صرف صبحانه برنامه ریزی کنید.
    • از بیمار بخواهید که روی صندلی یا لبه تخت بنشیند. اگر بیمار نمی تواند بایستد، وی را در وضعیت فاولر کامل قرار دهید.
    • از وی بخواهید که دهان خود را با آب بشوید تا آلودگی نمونه به حداقل برسد. از دهانشویه یا خمیردندان پرهیز شود، زیرا ممکن است روی حرکت ارگانیسم به داخل نمونه خلط پیشگیری کند.
    • سپس از او بخواهید که محکم سرفه کرده و خلط خود را مستقیم داخل ظرف نمونه گیری بریزد.
    • از بیمار بخواهید که حداقل 15 میلی لیتر خلط بریزد. به دقت خلط را بررسی کنید که حاوی مخاط غلیظ باشد.
    • اگر بیمار نمی تواند ظرف نمونه را نگهدارد، دستکش پوشیده و آنرا نزدیک دهانش بگیرید.
    • درب ظرف را محکم بسته و در صورت لزوم اطراف آن را تمیز کنید.
    • دستکش را درآورده و دور بیاندازید و دست های خود را به دقت بشویید.
    • نام و شماره اتاق و پزشک را روی برچسب نمونه به همراه تاریخ و تشخیص اولیه قید کنید.
    • روی برگه درخواست آزمایش قید شود که بیمار تب دارد، آنتی بیوتیک مصرف می کند، آیا خلط به صورت القایی جمع شده است یا خیر.
    • نمونه فوراً به آزمایشگاه ارسال شود.
    نمونه گیری از طریق ساکشن تراشه
    • در صورتی که بیمار توان سرفه و تخلیه خلط ندارد، نمونه با ساکشن گرفته شود.
    • رویه ساکشن برای بیمار شرح داده شود. به بیمار اطلاع دهید که ممکن است در حین رویه دچار سرفه، اوغ زدن، تنگی نفس شود.
    • تجهیزات ساکشن را از نظر عملکرد صحیح و سالم بودن چک کنید.
    • بیمار در وضعیت نیمه فاولر یا تمام فاولر قرار داده شود.
    • قبل از شروع رویه برای بیمار اکسیژن تجویز کنید.
    • دست های خود را با دقت بشویید.
    • ماسک و عینک بر چشم خود بزنید.
    • دستکش استریل بپوشید. یک دست را استریل و یک دست را تمیز نگهدارید تا از آلودگی متقابل پیشگیری شود.
    • لوله ساکشن را به اتصال نری ظرف نمونه گیری سر خود وصل کنید.
    • کاتتر ساکشن استریل را به لوله لاستیکی ظرف سر خود وصل کنید (توضیحات در کادر).
    • از بیمار بخواهید تا اندکی سر خود را به عقب خم کند.
    • کاتتر ساکشن را با نرمال سالین مرطوب کنید.
    • در حالی که ساکشن خاموش است، سوند را به آرامی از بینی بیمار رد کنید. وقتی کاتتر به حنجره بیمار برسد، بیمار سرفه خواهد کرد. همانطور که سرفه می کند، سریعاً کاتتر را جلو رانده تا وارد تراشه شود.
    • از بیمار بخواهید که چندین نفس عمیق از دهان بکشد.
    • به مدت 5 تا 10 ثانیه ساکشن کنید. اما هرگز از 15 ثانیه تجاوز نکند. (ساکشن طولانی ممکن است موجب هیپوکسی بیمار شود).
    • اگر قرار است رویه تکرار شود، اجازه دهید بیمار به اندازه 4 تا 5 نفس استراحت کند.
    • وقتی نمونه گیری انجام شد، ساکشن را قطع کنید.
    • به آرامی کاتتر را خارج کنید.
    • اکسیژن تجویز کنید.
    • کاتتر را از ظرف نمونه سر خود جدا کرده و با دست غالب خود آن را جمع کنید.
    • دستکشی که با آن کاتتر را گرفته اید، با دست دیگر روی کاتتر برگردانید و آن را به همراه کاتتر دور بیاندازید. دستکش، ماسک و عینک را برداشته و دور بیاندازید.
    • ظرف نمونه را از لوله متصل به ماشین ساکشن جدا کنید.
    • درب ظرف را محکم بسته و عایق کنید. درپوش لاستیکی موجب عایق شدن اتصال لاستیکی نری می شود.
    • نمونه را از نظر وجود خلط و تکه های مخاط بررسی کنید.
    • برچسب نمونه را چسبانده و روی آن قید شود که نمونه گیری با ساکشن انجام شده است.
    • فوراً نمونه را به همراه فرم درخواست به آزمایشگاه ارسال کنید.
    • به بیمار یک لیوان آب برای دهانشویه بدهید.
    طریقه وصل کردن ظرف نمونه گیری سر خود (تله) به کاتتر ساکشن
    1- دستکش پوشیده و لوله ساکشن را به داخل اداپتور نری ظرف تله وارد کنید. 2- کاتتر ساکشن را به لوله لاستیکی ظرف نمونه گیری تله وصل کنید. 3- پس از ساکشن، لوله را از کاتتر ساکشن جدا کنید. لوله لاستیکی ظرف را برگردانده، به اداپتور نری ظرف وصل کنید.
    تله نمونه گیری تله نمونه گیری تله نمونه گیری

    توجهات خاص

    • اگر ساکشن تراشه نمونه خلط لازم را تولید نکرد، از دق قفسه سینه برای شل شدن و تحرک ترشحات ریه استفاده کنید.
    • بیمار را برای تخلیه مطلوب خلط پوزیشن بدهید.
    • اگر در اولین اقدام موفق نبودید، 20 تا 30 دقیقه صبر کرده و رویه ساکشن تراشه را تکرار کنید.
    • قبل از ارسال نمونه به آزمایشگاه، اطمینان حاصل کنید که نمونه واقعا خلط است و بزاق نباشد. باید در نمونه مخاط غلیظ وجود داشته باشد.
    • اگر بیمار دچار هیپوکسی یا سیانوز شد، بلافاصله کاتتر را خارج کرده و اکسیژن تجویز کنید.
    • اگر از آئروسل با غلظت بیشتر از 10% سدیم کلراید یا استیل سیستین در بیماران مبتلا به آسم یا برونشیت مزمن استفاده می کنید، مواظب تشدید اسپاسم برونش باشید.
    • پروپیلن گلیکول با آب به میزان بیشتر از 20% استفاده نکنید، زمانی که در فرد مشکوک به سل نمونه گیری می کنید. غلظت بالاتر پروپیلن گلیکول موجب مهار رشد پاتوژن ها شده و نتایج کاذب و اشتباه در آزمایش ایجاد می شود.
    • اگر پروپیلن گلیکول در دسترس نبود، از استیل سیستین 10 تا 20 درصد همراه با آب یا سدیم کلراید استفاده کنید.

    عوارض

    بیمار ممکن است دچار عوارض زیر شود:

    • آریتمی، بویژه در بیماران دارای سابقه بیماری قلبی در زمان گرفتن نمونه با ساکشن
    • تروما یا خونریزی تراشه
    • استفراغ
    • آسپیراسیون
    • هیپوکسمی

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

      موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:
    • روش نمونه گیری
    • زمان و تاریخ نمونه گیری
    • میزان تحمل رویه توسط بیمار
    • رنگ و قوام نمونه
  • نمونه گیری مدفوع

    نمونه گیری مدفوع (Stool Collection)

    نمونه مدفوع برای آزمایش مدفوع از نظر وجود خون، انگل و تخم آنها، چربی، پاتوژن ها، موادی از قبیل داروهای مصرفی گرفته می شود. معاینه معمول ویژگی های مدفوع از جمله رنگ، قوام و بو می تواند اختلالاتی از قبیل خونریزی گوارشی (GI) و استئاتوره (مدفوع چرب) را روشن کند.

    نمونه مدفوع به صورت تصادفی یا برای دوره خاصی گرفته می شود. از آنجایی که نمونه مدفوع را نمی توان سر وقت و طبق برنامه گرفت، جمع آوری مناسب نمونه مدفوع مستلزم آموزش دقیق و کامل بیمار است.


    تجهیزات لازم

    • ظرف نمونه گیری درب دار
    • دستکش
    • دو عدد آبسلانگ
    • حوله یا دستمال مناسب
    • لگن یا تسهیلات دفع در تخت
    • دو برگه یادآوری به بیمار (برای زمان نمونه گیری)
    • فرم درخواست آزمایش
    • تجهیزات تنقیه (انما) – اختیاری

    اجرا

    • هویت بیمار طبق رویه موسسه تعیین شود.
    • رویه برای بیمار و اعضای خانواده وی شرح داده شود.
    گرفتن نمونه تصادفی
    • از بیمار بخواهید که هر وقت دفع داشت، به شما اطلاع دهد.
    • از بیمار بخواهید که در یک لگن یا وسیله تمیز و خشک مدفوع کند.
    • به بیمار آموزش دهید که مدفوع را با ادرار و دستمال توالت آلوده نکند (ادرار از رشد باکتری مدفوع جلوگیری می کند. دستمال توالت حاوی بیسموت است، که با نتایج تست تداخل دارد).
    • دستکش بپوشید.
    • از آبسلانگ استفاده کرده، قطعه ای از مدفوع را از لگن به ظرف نمونه گیری منتقل کنید. درب ظرف را محکم ببندید.
    • هر گونه خون، مخاط یا چرک موجود در مدفوع را به ظرف نمونه منتقل کنید.
    • آبسلانگ ها را در دستمال توالت پیچیده و دفع کنید.
    • دستکش خود را درآورده و دور بیاندازید.
    • دست های خود را با دقت برای پیشگیری از انتقال متقابل بشویید.
    گرفتن نمونه زمانبندی شده
    • برگه یادآوری مدفوع خود را نگهدار بر بالین بیمار و توالت نصب کنید.
    • دستکش بپوشید.
    • اولین نمونه را بگیرید، که آن را در نمونه کلی بگنجانید.
    • مدفوع زمانبندی شده را بگیرید، همانطور که نمونه تصادفی گرفته می شود، تمام مدفوع را به ظرف نمونه منتقل کنید.
    • اگر قرار است نمونه با انما گرفته شود، فقط از آب ساده یا نرمال سالین برای انما استفاده کنید.
    • بلافاصله هر یک از نمونه ها را با برگه درخواست به آزمایشگاه بفرستید.
    • طبق رویه موسسه، بعضی از موسسات تا جمع شدن کلیه نمونه ها، نمونه را در یخچال نگهداری می کنند.
    • دستکش خود را درآورده و دور بیاندازید.
    • از راحتی و آسایش بیمار پس از رویه اطمینان حاصل کنید.
    • برای بیمار فرصتی جهت شستن دستها و پرینه فراهم کنید.
    • در صورت ضرورت، مراقبت پرینه انجام دهید.

    توجهات خاص

    • هرگز نمونه مدفوع را در یخچال مواد غذایی یا دارو قرار ندهید.
    • اگر ظاهر نمونه مدفوع غیر معمول بود، به درمانگر اطلاع دهید.
    • اگر نمونه در منزل گرفته می شود، رویه برای بیمار و خانواده شرح داده شود. تجهیزات لازم در اختیار بیمار قرار داده شود.

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • زمان نمونه گیری و انتقال نمونه به آزمایشگاه
    • رنگ، بو و قوام مدفوع
    • هر گونه ویژگی یا ظاهر غیر معمول مدفوع
    • مشکل احتمالی بیمار در دفع مدفوع
  • نمونه گیری با سواب

    نمونه گیری با سواب (Swab Specimens)

    نمونه گیری و انتقال صحیح با سواب به کمینه شدن آلودگی نمونه با فلور طبیعی باکتریال بدن کمک می کند، که موجب افزایش صحت کار آزمایشگاه در شناسایی پاتوژن ها می شود.

    بطور معمول سواب پنبه های استریل یا سایر مواد جاذب به جای پنبه استفاده می شود تا نمونه بافت های ملتهب و ترشحات حلق، نازوفارنکس، چشم، گوش، رکتوم یا زخم جمع آوری شود. نوع سواب به بخشی از بدن بستگی دارد که قرار است نمونه گیری شود. برای مثال، سواب با نوک پنبه ای برای گرفتن نمونه نازوفارنکس استفاده می شود.

    پس از گرفتن نمونه، سواب فوراً در لوله استریل محفظه آن قرار داده می شود که ممکن است حاوی محیط کشت انتقالی از قبیل اینتر گاز برای گرفتن نمونه بی هوازی باشد. نمونه سواب معمولاً برای شناسایی پاتوژن ها یا ناقل های بدون علامت انواع خاصی از ارگانیسم های سرایت بیماری های استفاده می شود. زمان گرفتن نمونه با سواب هوشیار باشید که:

    • کورینه باکتریوم دیفتریا به دو سواب و محیط کشت خاص نیاز دارد.
    • بوردتلا پتروزیس به کشت نازوفارنکس و محیط کشت خاص نیاز دارد.
    • نایسریا مننژایتیدیس به محیط کشت انتخابی غنی نیاز دارد.

    تجهیزات لازم

    برای نمونه گیری از حلق
    • دستکش
    • آبسلانگ
    • چراغ قوه
    • سواب با نوک پنبه ای استریل
    • لوله کشت استریل حاوی محیط کشت انتقالی (یا کیت تجاری)
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    برای نمونه گیری از نازوفارنکس
    • دستکش
    • چراغ قوه
    • سواب نوک پنبه ای استریل انعطاف پذیر
    • آبسلانگ
    • لوله کشت استریل به همراه محیط انتقال
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    • لوله پیرکس دو سر باز یا اسپوکلوم بینی (اختیاری)
    برای نمونه گیری از زخم
    • دستکش استریل
    • فورسپس استریل
    • پد الکل یا بتادین
    • سواب استریل
    • سرنگ 10 میلی لیتری استریل
    • نیدل استریل شماره 21G
    • لوله کشت استریل با ماده انتقال (کیت تجاری برای کشت هوازی)
    • برچسب
    • لوله حاوی محیط کشت اختصاصی برای بی هوازی ها حاوی دی اکسید کربن یا نیتروژن
    • وسایل تازه پانسمان زخم
    • فرم درخواست آزمایش
    • سرسوزن لاستیکی برای نیدل (اختیاری)
    برای نمونه گیری از گوش
    • دستکش
    • محلول نرمال سالین
    • پد گاز دو اینچی دو عدد
    • سواب استریل
    • لوله استریل با محیط کشت
    • برچسب
    • سرنگ 10 میلی لیتری و سرسوزن 22G 1" [برای نمونه گیری از پرده صماخ (tympanocentesis)]
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    برای نمونه گیری از چشم
    • دستکش استریل
    • محلول نرمال سالین استریل
    • پد گاز استریل 2 اینچی دو عدد
    • سواب استریل
    • لوپ کشت سیمی استریل [برای خراش قرنیه (corneal scraping)]
    • لوله کشت استریل حاوی محیط کشت انتقالی
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    برای نمونه گیری از رکتوم
      برای نمونه گیری از رکتوم:
    • دستکش
    • آب و صابون
    • کهنه تمیز
    • سواب استریل
    • محلول نرمال سالین
    • لوله کشت استریل با محیط انتقالی
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش

    اجرا

    • هویت بیمار مطابق روتین موسسه مشخص شود.
    • رویه برای بیمار شرح داده شود.
    نمونه گیری از حلق
    • به بیمار اطلاع دهید که ممکن است حین گذاشتن سواب دچار رفلکس اوغ زدن شود، اما رویه کمتر از یک دقیقه طول می کشد.
    • گرفتن سواپ نهایتاً 10 تا 15 ثانیه طول می کشد، در حالی که کل رویه تقریباً 1 دقیقه طول می کشد.
    • بیمار را آموزش دهید که بر روی صندلی یا لبه تخت صاف بنشیند در حالیکه روبروی شما قرار دارد.
    • دستان خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • از بیمار بخواهید که سرش را به عقب خم کند.
    • زبان بیمار را با آبسلانگ به پایین فشار دهید یا کنار بزنید.
    • حلق را با چرغ قوه روشن کرده و از نظر مناطق ملتهب بررسی کنید.
    • اگر بیمار شروع به اوغ زدن کرد، آبسلانگ را بیرون آورده و از وی بخواهید نفس عمیق بکشد. زمانی که بیمار آرام شد، مجدداً رویه را تکرار کنید اما نه به عمق دفعه قبل.
    • از سواب سیمی دارای نوک پنبه ای استفاده کرده، ناحیه لوزه ای بیمار را از یک طرف به طرف دیگر سواب بکشید.
    • از مناطق ملتهب یا قرمز حلق نمونه بگیرید. سواب نباید زبان، کام یا دندان ها را لمس کند.
    • سواب را بیرون کشیده و فوراً در داخل لوله کشت قرار دهید.
    • در کیت های تجاری، آمپول محیط کشت ته لوله را با فشار سواب بشکنید. سواب را به داخل محیط کشت فرو کرده و مرطوب کنید.
    • دستکش را درآورده و دور بیاندازید، سپس دستان خود را به دقت بشویید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ نمونه گیری، موضع نمونه گیری
    • در فرم مشخص کنید که بیشتر به وجود ارگانیسم از چه قسمتی مشکوک هستید.
    • فوراً نمونه را به آزمایشگاه بفرستید.
    نمونه گیری از نازوفارنکس
    • بیمار را مطلع کنید که هنگام سواب گذاشتن ممکن است دچار رفلکس اوغ یا عطسه شود، اما رویه کمتر از یک دقیقه طول می کشد.
    • گرفتن سواپ نهایتاً 10 تا 15 ثانیه طول می کشد، در حالی که کل رویه تقریباً 1 دقیقه طول می کشد.
    • بیمار را آموزش دهید که بر روی صندلی یا لبه تخت صاف بنشیند در حالیکه روبروی شما قرار دارد.
    • دستان خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • از بیمار بخواهید بینی خود را فین کند تا مجرای بینی تمیز و باز شود.
    • با چراغ قوه باز بودن مجرای بینی بیمار را چک کنید.
    • از بیمار بخواهید که یک بینی خود را بسته و با مجرای دیگر نفس بکشد. به صدای باز بودن مجرای بینی گوش کنید.
    • از بیمار بخواهید سرفه کند تا ارگانیسم ها به فضای نازوفارنکس رانده شوند.
    • در حالی که هنوز سواب را از بسته خارج نکرده اید، آن را به صورت منحنی خم کنید. بدون آلوده کردن، بسته را باز کنید.
    • از بیمار بخواهید که سر خود را به عقب خم کند.
    • به آرامی سواب را به اندازه 3 تا 4 اینچ (8-10 سانتیمتر) به داخل بینی باز بیمار و به داخل نازوفارنکس وارد کنید.
    • سواب را در نزدیکی سپتوم بینی و کف بینی نگهدارید. سواب را سریعا چرخانده و بیرون بکشید (طبق کادر)
    • اگر سوراخ بینی باریک است، از اسپکولوم بینی برای دسترسی بهتر استفاده کنید.
    • بطور بدیل، زبان بیمار را با آبسلانگ فشار داده، سواب را به پشت اوولا ببرید، سپس چرخانده و خارج کنید.
    • درب لوله را باز کرده و سواب را داخل آن قرار دهید و انتهای آلوده سواپ را بشکنید. سپس درب لوله را محکم ببندید.
    • دستان خود را به دقت بشویید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید.
    • اگر نمونه گیری برای شناسایی ویروس است، با آزمایشگاه در مورد تکنیک جمع آوری نمونه تماس بگیرید.
    طریقه گرفتن نمونه نازوفارنکس
    پس از وارد کردن سواب به داخل نازوفارنکس، سریع و با ملایمت سواب را بچرخانید تا نمونه گرفته شود. زمانی که سواب را می آورید، مواظب باشید که غشای مخاطی بینی بیمار زخم نشود. طریق گرفتن نمونه نازوفارنکس
    نمونه گیری از زخم
    • دستان خود را بشویید.
    • میدان استریل کار را فراهم کرده، سپس دستکش خود را بپوشید.
    • با استفاده از فورسپس استریل، پانسمان زخم را بردارید.
    • پانسمان مرطوب را به طور مناسب دور بریزید.
    • ناحیه اطراف زخم را با پنبه استریل الکل یا بتادین تمیز کنید. اجازه دهید که اطراف زخم خشک شود.
    • برای کشت هوازی، از سواب نوک پنبه ای استریل استفاده کرده و تا حد امکان از ترشحات زخم جمع کنید، یا سواب را به طور عمقی در زخم فرو کرده، به آرامی بچرخانید.
    • سواب را از زخم بیرون کشیده و فوراً در لوله حاوی محیط کشت هوازی بگذارید و درب آن را ببندید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.

    هشدار:
    هرگز ابتدا از روی پوست ترشحات جمع نکنید و سپس سواب را به داخل زخم فرو برید. ابتدا سواب استریل را به داخل زخم فرو کنید.

    • برای کشت بی هوازی، سواب استریل نوک پنبه ای را در عمق زخم فرو کنید، به آرامی بچرخانید، آن را خارج کرده و فوراً در لوله حاوی محیط کشت بی هوازی بگذارید.
    • بطور بدیل، یک زنگ 10 میلی لیتری را بدون نیدل به داخل زخم فرو کرده، بین 1 تا 5 میلی لیتر از ترشحات را با سرنگ آسپیره کنید. سر سوزن شماره 21G به سرنگ وصل کرده و محتوای آسپیره شده را فوراً به داخل محیط کشت تخلیه کنید.
    • اگر لوله کشت بی هوازی در دسترس نیست، از درپوش لاستیکی استفاده کرده، به آرامی سرنگ را هوا گیری کنید. نوک نیدل را به داخل درپوش لاستیکی فرو کنید.
    • دستکش خود را درآورده و دور بیاندازید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.
    • مجددا دستکش استریل پوشیده و زخم را پانسمان کنید.
    نمونه گیری بی هوازی
    بیشتر باکتری های بی هوازی در مواجهه با اکسیژن می میرند. بنابراین بایستی با لوله های حاوی دی اکسید کربن یا نیتروژن منتقل شوند. لوله جمع کردن نمونه بی هوازی شامل یک درب لاستیکی بوده و از دی اکسید کربن پر است، یک لوله کوچک در داخل لوله اصلی است که حاوی دی اکسید کربن است و خود سواب به یک پیستون لاستیکی متصل است. قبل از نمونه گیری، لوله کوچکتر داخلی حاوی سواب بر روی یک ترمز لاستیکی نگهداری شده است (لوله سمت راست) که پس از نمونه گیری با لوله بزرگتر یکی شده و نمونه را در معرض محیط غنی از دی اکسید کربن قرار می دهد. نمونه گیری بی هوازی
    نمونه گیری از گوش
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • به آرامی گوش بیمار را با محلول نرمال سالین و گاز تمیز کنید.
    • سواب استریل را به داخل کانال گوش فرو کنید. به آرامی بر روی دیواره کانال چرخانده و مواظب باشید که به پرده گوش آسیب نزنید.
    • سواب را بیرون کشیده، مواظب تماس با سطوح خارجی باشید که نمونه آلوده نشود.
    • سواب را داخل لوله حاوی محیط کشت انتقالی قرار دهید.
    • دستکش خود را درآورده و دور بیاندازید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.
    نمونه گیری از گوش داخلی
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • به آرامی گوش بیمار را با محلول نرمال سالین و گاز تمیز کنید.
    • دستکش خود را درآورده و دور بیاندازید.
    • بعد از اینکه درمانگر صماخ را با نیدل سوراخ کرد و مایع را به داخل سرنگ آسپیره کرد، سواب را داخل لوله حاوی محیط کشت انتقالی قرار دهید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.
    نمونه گیری از چشم
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • به آرامی بیرون چشم را از هر گونه ترشح با نرمال سالین و پد گاز استریل تمیز کنید. از گوشه داخلی چشم به سمت گوشه خارجی تمیز کنید.
    • پلک پایین را به سمت پایین بکشید تا کیسه ملتحمه معلوم شود.
    • به آرامی سواب را بر روی ملتحمه بکشید. مواظب باشید که به سطوح اطراف برخورد نکند.
    • برای جلوگیری از تحریک قرنیه یا تروما به قرنیه در اثر حرکت ناگهانی چشم یا بیمار، سواب را به موازات چشم گرفته و بکشید.
    • اگر اسکرپ قرنیه لازم باشد، پزشک با استفاده از لوپ کشت سیمی نمونه گیری می کند.
    • سواب را فوراً داخل لوله حاوی محیط کشت انتقالی قرار دهید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.
    نمونه گیری از رکتوم
    • دست های خود را شسته و دستکش بپوشید.
    • اطراف مقعد بیمار را با کهنه تمیز و آب و صابون تمیز کنید.
    • سواب را با استفاده از نرمال سالین یا آبگوشت محیط کشت مرطوب کنید.
    • سواب را در داخل مقعد بیمار گذاشته، در نوزادان یک سانتیمتر و در بالغین 4 سانتیمتر فرو کنید.
    • زمانی که سواب را بیرون می کشید، به آرامی آن را به دیواره های رکتوم بمالید تا از سطح وسیعی از مخاط رکتوم نمونه گیری شود.
    • سواب را فوراً داخل لوله حاوی محیط کشت انتقالی قرار دهید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ، محل نمونه گیری
    • فرم درخواست را کامل کنید و فوراً به آزمایشگاه انتقال دهید.

    توجهات خاص

    • اگر بیمار اخیرا آنتی بیوتیک مصرف کرده است، در فرم درخواست قید کنید.
    • از تمیز کردن زخم پرینه با الکل پرهیز کنید، زیرا می تواند موجب تحریک بافتی شود.
    • اطمینان حاصل کنید که ماده ضدعفونی کننده وارد زخم نشود.
    • در زمان گرفتن نمونه چشم از آنتی سپتیک استفاده نکنید زیرا موجب تحریک چشمها شده و رشد ارگانیسم ها در محیط کشت را مهار می کند.
    • زمان نمونه گیری از چشم بیماران کودک یا بدون همکاری، بیمار را رسترنت کنید یا شخصی سر بیمار را محکم نگهدارد تا در اثر حرکت ناگهانی به چشم آسیب وارد نشود.

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • زمان، تاریخ، موضع نمونه گیری
    • مصرف اخیر آنتی بیوتیک
    • وجود ظاهر غیر معمول یا بوی بد نمونه
  • گرفتن نمونه ادرار

    گرفتن نمونه ادرار (Urine Collection)

    معمولا نمونه تصادفی ادرار در حین معاینات فیزیکی یا در طی بستری شدن گرفته می شود، که امکان غربالگری اختلالات ادراری و عمومی و همچنین غربالگری دارویی را فراهم می سازد. نمونه تمیز وسط ادرار جایگزین نمونه گیری تصادفی ادرار است، زیرا تقریباً نمونه ای بدون آلودگی فراهم می شود، بدون اینکه از سوند ادراری استفاده شود.

    نمونه سوند ادراری دائمی – با کلمپ کردن تخلیه لوله و خالی کردن باقیمانده ادرار کیسه در یک محفظه یا توسط آسپیره کردن نمونه توسط سرنگ انجام می شود – مستلزم تکنیک استریل است تا از آلوده شدن سوند یا عفونت مجاری ادراری پیشگیری شود.


    تجهیزات لازم

    نمونه تصادفی:
    • لگن یا لوله با ملحفه تمیز
    • دستکش
    • ظرف نمونه گیری مدرج
    • ظرف نمونه درب دار
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    نمونه تمیز وسط ادرار:
    • آب و صابون
    • دستکش
    • محفظه مدرج
    • سه پد گاز استریل دو اینچی
    • محلول بتادین
    • ظرف استریل نمونه درب دار
    • برچسب
    • لگن یا لوله
    • فرم درخواست آزمایش
    • کیت های تجاری گرفتن نمونه تمیز وسط ادرار به طور وسیعی استفاده می شود.
    نمونه از سوند ادراری:
    • دستکش
    • پد الکل
    • سرنگ 10 میلی لیتری
    • سرسوزن شماره 21 یا 22
    • کلمپ سوند
    • ظرف نمونه استریل درب دار
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش

    اجرا

    • هویت بیمار مطابق رویه موسسه تعیین شود.
    • به بیمار در مورد نمونه گیری برای آزمایش اطلاع داده شود.
    • رویه برای بیمار شرح داده شود تا همکاری وی جلب شده و از ریخته شدن تصادفی نمونه پیشگیری شود.
    گرفتن نمونه تصادفی:
    • حریم خصوصی فراهم کنید.
    • به بیمار آموزش دهید که در داخل لگن یا لوله تمیز ادرار کند.
    • از بیمارانی که می توانند از دستشویی استفاده کنند، می توان در توالت نمونه گیری کرد.
    • دستکش بپوشید.
    • حداقل 120 میلی لیتر ادرار را داخل ظرف نمونه بریزید و درب آن را ببندید.
    • اگر لازم است که خروجی ادرار بیمار اندازه گیری و ثبت شود، باقیمانده ادرار وی را در ظرف مدرج ریخته و در غیر اینصورت دور بریزید.
    • اگر ادرار به طور تصادفی به دیواره خارجی ظرف ریخت، آن را تمیز و خشک کنید تا از انتقال متقابل آلودگی پیشگیری شود.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و به آزمایشگاه بفرستید.
    • برای پیشگیری از آلودگی خودتان، دست هایتان را به دقت بشویید.
    • برای بیمار لباس تمیز و آب و صابون برای شستن دستهایش مهیا کنید.

    هشدار:
    تأخیر در ارسال نمونه به آزمایشگاه می تواند نتیجه آزمایش را مختل کند.

    گرفتن نمونه تمیز وسط ادرار:
    • از آنجایی که هدف این نمونه گیری تهیه نمونه بدون آلودگی است، رویه را به دقت برای بیمار شرح دهید.
    • در صورت امکان، برایش آموزش تصویری فراهم کرده، روی تکنیک صحیح نمونه گیری تاکید کنید.
    • از بیمار بخواهید که تمامی لباس های اندام تحتانی خود را خارج کند و برای دفع ادرار جلوی توالت بایستد.
    • اگر بیمار زن است، در انتهای کاسه توالت نشسته و پاهای خود را کامل باز کند.
    • از بیمار بخواهید که ناحیه پیشابراهی خود (نوک آلت تناسلی مردانه یا چین های واژن، اوولا، مئاتوس پیشابراه) را با آب و صابون تمیز بشوید.
    • سپس ناحیه را سه بار و هر بار با یکی از گازهای دو اینچی آغشته به محلول بتادین تمیز کنید، یا از کیت های تجاری استفاده کنید.
    • از بیمار مونث بخواهید که چین واژن خود را با انگشت شست و اشاره کنار بزند. به وی توصیه کنید که گشاد روی لگن یا توالت بنشیند تا چین های واژن کامل باز شود و همانطور که چین ها را کنار زده است، ادرار کند.
    • در بیماران مونث یک طرف واژن را با یک گاز از بالا به پایین تمیز کرده و گاز را دور می اندازد. سپس سمت دیگر را با گاز دوم تمیز کرده و دور می اندازد، نهایتاً خط وسط را با گاز سوم تمیز کرده و از مئاتوس ادراری به پایین تمیز می کند.
    • روی اهمیت تمیز کردن ناحیه از جلو به عقب تاکید کنید تا مواد مدفوعی احتمالا موجب آلودگی جلو نشود.
    • در بیماران مذکر که ختنه نشده اند، عقب کشیدن پوست روی آلت برای تمیز کردن موثر ناحیه و عقب نگهداشتن آن حین نمونه گیری بسیار مهم است.
    • از بیمار بخواهید که داخل لگن یا توالت شروع به دفع ادرار کند. سپس بدون توقف جریان ادرار، بیمار بایستی ظرف نمونه را به زیر جریان ادرار خود بگیرد، حدود 30 تا 50 میلی لیتر ادرار از جریان وسط ادرار جمع آوری کنید. سپس بیمار به دفع ادرار خود تا انتها ادامه دهد.
    • قبل از دور ریختن بخش اول و آخر ادرار دستکش بپوشید و باقیمانده ادرار را در یک ظرف مدرج اندازه گیری کنید، اگر اندازه گیری و ثبت خروجی ادرار بیمار لازم است. اطمینان حاصل کنید که مقدار ادرار جمع آوری شده برای نمونه گیری نیز به آن اضافه شود.
    • ظرف نمونه را از بیمار گرفته و درب آن را محکم ببندید. از تماس با داخل ظرف یا درب آن خودداری کنید.
    • اگر بیرون ظرف آلوده شده است، آن را تمیز و خشک کنید.
    • دستکش را درآورده و دور بیاندازید.
    • دستان خود را به دقت بشویید.
    • برای بیمار امکان شستن دستهایش را فراهم کنید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و به آزمایشگاه بفرستید. نوع نمونه گیری و بیماری مورد شک را نیز قید کنید.
    • اگر دستور کشت ادرار وجود دارد، آنتی بیوتیک مصرفی بیمار نیز در فرم درخواست قید می شود.
    نمونه گیری از سوند ادراری:
    • حدود 30 دقیقه قبل از نمونه گیری سوند بیمار را کلمپ کنید تا ادرار جمع شود.
    • دستکش بپوشید.
    • اگر لوله تخلیه ادرار دارای دریچه سر خود نمونه گیری است، دریچه را با پنبه الکل تمیز کنید. با استفاده از نیدل نمونه گیری کنید. نیدل باید با زاویه 90 درجه وارد شود.
    • نمونه مورد نظر را به داخل سرنگ آسپیره کنید.
    • اگر لوله تخلیه ادرار دارای دریچه نمونه گیری نیست و کاتتر لاستیکی است، نمونه را از کاتتر بگیرید.
    • اگر سوند بیمار از نوع لاستیکی نباشد، پس از نمونه گیری با سر سوزن، نشت خواهد کرد.
    • برای گرفتن نمونه از سوند لاستیکی، درست در محل اتصال سوند به لوله کیسه ادرار، آن را با پنبه الکل تمیز کرده و اجازه دهید خشک شود.
    • نیدل را با زاویه 45 درجه در سوند فرو کنید و نمونه گیری کنید.
    • نمونه گرفته شده را به ظرف استریل منتقل کنید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و به آزمایشگاه بفرستید. نوع نمونه گیری و بیماری مورد شک را نیز قید کنید.
    • اگر دستور کشت ادرار وجود دارد، آنتی بیوتیک مصرفی بیمار نیز در فرم درخواست قید می شود.

    هشدار:
    هرگز نیدل را در شفت سوند وارد نکنید، زیرا مجرای منتهی به بالون نوک سوند را سوراخ کرده و موجب خالی شدن بالون و احتمال خارج شدن سوند ادرار می شود.

    • اگر سوند بیمار از نوع لاستیکی نیست یا دریچه نمونه گیری ندارد، محل اتصال کاتتر به لوله تخلیه ادرار را با پنبه الکل تمیز کنید. سوند را جدا کرده، اجازه دهید ادرار به داخل یک ظرف استریل جریان یابد. از لمس کردن داخل ظرف با سوند خودداری کنید و مراقب آلوده شدن نمونه باشید.
    • زمانی که نمونه گیری انجام شد، هر دو سمت اتصال را با پنبه الکل تمیز کرده و به هم متصل کنید.
    • درب ظرف نمونه را ببندید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و به آزمایشگاه بفرستید. نوع نمونه گیری و بیماری مورد شک را نیز قید کنید.
    • اگر دستور کشت ادرار وجود دارد، آنتی بیوتیک مصرفی بیمار نیز در فرم درخواست قید می شود.
    طریقه آسپیره کردن نمونه ادرار
    اگر بیمار دارای سوند ادرار دائمی است، لوله دیستال سوند را حدود 30 دقیقه قبل از نمونه گیری کلمپ کنید. دریچه نمونه گیری را با پد الکل تمیز کرده، یک سر سوزن و سرنگ 20 یا 30 میلی لیتری بطور قائم بر دریچه وارد لوله کنید. مقدار لازم نمونه را آسپیره کنید و در ظرف نمونه گیری بریزید. کلمپ را بردارید تا تخلیه ادرار ادامه یابد. طریقه آسپیره کردن نمونه ادرار

    هشدار:
    اطمینان حاصل کنید که کلمپ سوند ادرار را بعد از نمونه گیری باز کنید، تا از جریان به عقب ادرار پیشگیری شود، زیرا ممکن است موجب اتساع مثانه و عفونت شود.


    توجهات خاص

    • اگر بیمار در منزل نمونه گیری انجام خواهد داد، رویه را به وی آموزش دهید که نمونه تمیزی در یک ظرف تمیز با درب محکم تهیه کند.
    • به بیمار آموزش دهید که می تواند تا 24 ساعت نمونه را روی یخ یا در یخچال نگهدارد.

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • زمان نمونه گیری و انتقال به آزمایشگاه
    • نوع تست به علاوه ظاهر، بو، رنگ و هر ویژگی غیر معمول نمونه
    • در صورت لزوم، حجم ادرار دفعی و حجم نمونه
  • گرفتن نمونه ادرار زمانبندی شده

    گرفتن نمونه ادرار زمانبندی شده (Urine Collection, Timed)

    از آنجایی که هورمون ها، پروتئین ها و الکترولیت ها به مقدار کم و متغیر در ادرار دفع می شوند، نمونه ادرار برای اندازه گیری این مواد عموماً در طی یک دوره زمانی جمع آوری می شود تا کمیت قابل اندازه گیری و دارای ارزش تشخیصی از این مواد اندازه گیری شود.

    معمولاً ادرار 24 ساعته رایج است که هم میانگین دفع ادرار و هم مواد مورد اندازه گیری در ادرار دفعی را در طی یک روز تعیین می کند. نمونه های زمانبندی شده برای مدت زمان کوتاه مثلا 2 یا 12 ساعته هم جمع آوری می شود، که بستگی به اطلاعات مورد نیاز دارد.

    نمونه ادرار زمانبندی شده ممکن است پس از تجویز یک دوز چالش انسولین یا مواد شیمیایی دیگر جهت شناسایی اختلالات کلیوی گرفته شود.


    تجهیزات لازم

    • ظرف نمونه گیری بزرگ درب دار یا یک ظرف پلاستیکی تجاری
    • مواد نگهدارنده (در صورت لزوم)
    • دستکش
    • لگن یا لوله (اگر بیمار سوند دائمی ندارد)
    • محفظه مدرج (اگر بیمار به اندازه گیری و ثبت مایعات مصرفی و دفعی نیاز دارد)
    • محفظه یخ (اگر یخچال مخصوص نباشد)
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    • چهار برگه یادآوری برای بیمار
    • احتمال استفاده از ماده نگهدارنده را با آزمایشگاه چک کنید یا اگر نمونه باید در یک ظرف تیره گرفته شود.

    اجرا

    • هویت بیمار مطابق روتین موسسه مشخص شود.
    • موارد زیر به بیمار و در صورت نیاز خانواده وی آموزش داده شود:
    • رویه نمونه گیری برای اطمینان از همکاری آنها
    • اجتناب از دور ریز تصادفی ادرار در طی دوره زمانی نمونه گیری
    • تاکید کنید که اگر یک قطره از ادرار دور ریخته شود، تست باید از نو شروع شود.
    • از بیمار بخواهید که تمام ادرار خود را در دوره زمانی نمونه گیری جمع کند
    • هر بار دفع خود را گزارش کند
    • از آلوده کردن ادرار با مدفوع یا دستمال توالت اجتناب کند.
    • هر گونه محدودیت رژیم غذایی یا دارویی لازم برای آزمایش
    • اطمینان از درک کامل بیمار و رعایت روند نمونه گیری
    • یادآورهای مراقبت بیمار را در بالین، دستشویی، توالت و محل نگهداری لوله و لگن نصب کنید.
    • نام و شماره اتاق بیمار، تاریخ و فاصله زمانی نمونه گیری روی برگه یادآوری قید شود.
    گرفتن نمونه 2 ساعته:
    • در صورت امکان از بیمار بخواهید که 8 لیوان (473 تا 946 میلی لیتر) آب در طی حدود 30 دقیقه قبل از شروع نمونه گیری بنوشد.
    • بعد از 30 دقیقه از بیمار بخواهید که ادرار کند.
    • دستکش پوشیده و اولین نمونه ادرار را دور بریزید. تا بیمار دوره جمع آوری نمونه را با مثانه خالی شروع کند.
    • در صورت تجویز، دوز چالش داروی مورد نظر را تجویز کنید (از قبیل محلول گلوکز یا کورتیکوتروپین) و زمان تجویز را یاداشت کنید.
    • در صورت امکان، هر یک ساعت به بیمار یک لیوان آب بدهید تا تولید ادرار تحریک شود.
    • پس از هر بار دفع ادرار، دستکش پوشیده و نمونه را به ظرف جمع آوری اضافه کنید.
    • از بیمار بخواهید که حدود 15 دقیقه قبل از پایان دوره نمونه گیری ادرار کند، و در صورت امکان این نمونه را نیز به ظرف جمع آوری اضافه کنید.
    • در پایان دوره نمونه گیری، دستکش را درآورده و دور بیاندازید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و بلافاصله به آزمایشگاه بفرستید.
    گرفتن نمونه 12 و 24 ساعته:
    • دستکش پوشیده و از بیمار بخواهید ادرار کند. سپس ادرار را دور ریخته و دوره نمونه گیری را با مثانه خالی شروع کنید.
    • زمان شروع را یادداشت کنید.
    • پس از پوشیدن دستکش و ریختن اولین نمونه ادرار در ظرف نمونه گیری، ماده نگهدارنده را اضافه کنید. سپس ظرف را در یخچال یا روی یخ نگهدارید.
    • تمام ادرار دفعی بیمار در طی دوره زمانی نمونه گیری جمع آوری شود.
    • بلافاصله قبل از پایان زمان نمونه گیری، از بیمار بخواهید که دوباره ادرار کند.
    • این نمونه آخر را نیز به ظرف نمونه اضافه کنید و درب نمونه را ببندید.
    • دستکش را درآورید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و بلافاصله به آزمایشگاه بفرستید.

    توجهات خاص

    • قبل و حین نمونه گیری بیمار را به اندازه کافی هیدراته نگهدارید تا جریان ادرار کافی باشد.
    • طوری زمانبندی کنید که قبل از پایان نمونه گیری آزمایشگاه باز باشد تا به نتیجه دقیق و صحیح تری دست یابید.

    هشدار:
    هرگز نمونه ادرار را در یخچال حاوی مواد غذایی یا دارو نگه داری نکنید تا از آلودگی جلوگیری شود.

    • اگر بیمار دارای سوند ادرار دائمی است، کیسه ادرار را در یک محفظه پر از یخ در بالین بیمار قرار دهید.
    • از بیمار بخواهید که از ورزش یا نوشیدن قهوه، چای یا هر دارویی (مگر طبق تجویز) قبل از پایان نمونه گیری خودداری کند، تا نتیجه دقیق باشد.
    • اگر نمونه ای در طی دوره نمونه گیری تصادفا ریخته شد، بایستی جمع آوری ادرار از اول شروع شود.
    • این ممکن است موجب طولانی شدن زمان بستری بیمار شود که مشکلات شخصی و اقتصادی برای بیمار به همراه دارد. بنابراین روی جمع آوری کل ادرار تاکید کنید.
    • اگر بیمار باید جمع آوری ادرار را در منزل انجام دهد، آموزش مکتوب روش نمونه گیری برایش فراهم کنید.
    • از بیمار بخواهید که ظرف نمونه گیری را در منزل در یک کیسه قهوه ای نگهدارد و در یخچال بگذارد تا از مابقی محتویات یخچال جدا باشد.

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • تاریخ و فاصله زمانی نمونه گیری
    • زمان ارسال نمونه جمع آوری شده به آزمایشگاه
  • خونگیری وریدی

    خونگیری وریدی (Venipuncture)

    این رویه برای گرفتن نمونه خون وریدی انجام می شود. خونگیری وریدی در برگیرنده سوراخ کردن یک ورید با نیدل و گرفتن خون با سرنگ یا لوله تخلیه است. معمولاً نمونه گیری خون وریدی از چین داخلی آرنج انجام می شود. هرچند اگر ضروری باشد، می توان از پشت ساعد، پشت دست یا پا یا هر موضع قابل دسترسی دیگر خونگیری کرد. خونگیری از بخش داخلی مچ دست توصیه نمی شود زیرا امکان آسیب به ساختارهای زیرین وجود دارد. گرچه در بیمارستان معمولاً پرسنل آزمایشگاه کار خونگیری وریدی را انجام می دهند، اما در شرایط این کار به عهده پرستار است.


    تجهیزات لازم

    • تورنیکه یا گارو
    • دستکش
    • سرنگ یا لوله تخلیه و نیدل نگهدار
    • پد ضد عفونی کننده
    • نیدل شماره 20 یا 21 (برای ساعد) یا 25 (برای مچ، دست یا آرنج و برای بچه ها)
    • لوله های جمع آوری نمونه رنگ بندی شده با افزودنی مناسب
    • پد گاز دو اینچی
    • برچسب
    • فرم درخواست آزمایش
    • چسب پانسمان
    موضع های انجام خونگیری وریدی

    شکل زیر مکان آناتومیک وریدهایی را نشان می دهد که به طور معمول برای خونگیری وریدی استفاده می شوند. شایع ترین سایت خونگیری ساعد است و پس از آن از روی پنجه بیشتر خونگیری می شود.


    اجرا

    • هویت بیمار مطابق روتین موسسه تعیین شود.
    • دست های خود را کامل شسته و دستکش بپوشید.
    • به بیمار در مورد نمونه گیری خون اطلاع داده و رویه را برایش شرح دهید.
    • آموزش بیمار موجب کاهش اضطراب وی و همکاری بیشتر او می شود.
    • از بیمار بخواهید که در صورت احساس غش کردن، تعریق، تهوع در زمان خونگیری اطلاع دهد.
    • اگر بیمار استراحت مطلق است، به وضعیت طاقباز خوابیده و سرتخت اندکی بالا برده شود.
    • از بیماران غیر استراحت مطلق بخواهید که روی صندلی یا کنار تخت نشسته و دست خود را روی دسته صندلی یا میز کنار تخت قرار دهند.
    • وریدهای بیمار را بررسی کنید و بهترین موضع را برای خونگیری انتخاب کنید.
    • پوست بیمار را از نظر وجود رگه کبود نشانه ورید مشاهده کرده یا ورید را با احساس ریباند قوی لمس کنید.
    • گارو را به فاصله 5 سانتیمتر بالاتر از محل خونگیری ببندید. در حالی که هنوز جریان خون شریانی وجود دارد، تورنیکه موجب اتساع وریدی می شود. اگر پرفیوژن شریانی به اندازه کافی باشد، می توانید نبض رادیال را حس کنید.
    • اگر تورنیکه موجب اتساع ورید نشد، از بیمار بخواهید که مشت خود را باز و بسته کند. هنگام وارد کردن نیدل بهتر است مشت بیمار بسته باشد و بعد از ورود نیدل، مشت خود را باز کند.
    • محل ورود نیدل را با پد ضدعفونی کننده تمیز کنید. از پهلو به پهلو تمیز کنید و به سمت بیرون بکشید تا فلور عفونی پوست به محل ورود نیدل کشیده نشود.
    • اجازه دهید قبل از رگ گیر، پوست خشک شود.
    • اگر از لوله تخلیه استفاده می کنید، بسته نیدل را باز کرده و نیدل را به ورودی آن وصل کنید، لوله های سایز مناسب انتخاب کنید.
    • اگر از سرنگ استفاده می کنید، سر سوزن مناسب را به آن وصل کنید.
    • سرنگ باید به اندازه کافی بزرگ باشد که خون لازم برای آزمایش را بتوان با آن گرفت.
    • با فشار شست بر پایین محل رگ گیری بر روی ورید آن را ثابت نگهدارید و پوست را اندکی به عقب بکشید، تا پوست تند شده و ورید ثابت بماند.
    • نیدل گیر یا سرنگ را طوری بگیرید که بریدگی نوک نیدل رو به بالا باشد و موازی با مسیر ورید و در زاویه 30 درجه با دست باشد.
    • نیدل را به داخل ورید فرو کنید.
    • اگر از سرنگ استفاده می کنید، بلافاصله پس از ورود نیدل به داخل ورید، اندکی خون در محل اتصال نیدل و سرنگ جمع می شود، خون را به آرامی کشیده، پیستون سرنگ را به آرامی و با سرعت یکنواخت عقب بکشید تا وقتی نمونه کافی در سرنگ جمع شود. اگر پیستون را خیلی سریع عقب بکشید، موجب کولاپس ورید خواهد شد.
    • اگر از سرسوزن گیر و لوله تخلیه استفاده می کنید، دسته نیدل را محکم نگهدارید تا ورید تثبیت شود، سپس به پایین کمی فشار داده تا زمانی که نیدل درپوش لاستیکی را سوراخ کند. خون به طور خودکار به داخل لوله جریان خواهد یافت.
    • تورنیکه را بلافاصله پس از گرفتن خون کافی باز کنید تا از انعقاد و تجمع خون جلوگیری شود، زیرا نتایج تست را مختل می کند.

    هشدار:
    اگر جریان خون به داخل سرنگ یا لوله کافی نبود، تورینکه را مدت بیشتری بسته نگهدارید، اما همیشه قبل از بیرون کشیدن نیدل از ورید آن را باز کنید. تورنیکه نباید بیشتر از 3 دقیقه بسته بماند.

    • به پر کردن لوله های آزمایش مورد نیاز ادامه دهید، یکی پس از دیگری لوله ها را جایگزین کنید.
    • وقتی لوله را جدا می کنید، به آرامی آن را بچرخانید تا خون با ماده افزودنی مخلوط شود.
    • پس از کشیدن نمونه، گاز پد را روی موضع گذاشته و به آرامی و با احتیاط نیدل را از ورید بیرون بکشید.
    • زمانی که از لوله تخلیه استفاده می کنید، آن را از سرسوزن گیر جدا کنید تا خلاء آزاد شود، قبل از اینکه نیدل را از ورید بیرون بکشید.
    • به مدت 2 تا 3 دقیقه فشار آرامی بر محل رگ گیری وارد کنید تا خونریزی متوقف شود. این کار از خروج خون به داخل بافت اطراف جلوگیری می کند که باعث هماتوم خواهد شد.
    • بعد از بند آمدن خون، گاز را با چسب روی محل خونگیری ثابت کنید.
    • اگر از سرنگ استفاده کرده اید، خون را به لوله آزمایش منتقل کنید.
    • نیدل را از سرنگ جدا کرده، لوله را باز کرده، به آرامی خون را به داخل لوله تخلیه کنید. مواظب باشید که خون کف نکند، که موجب همولیز خواهد شد.
    • بهتر است که لوله را کج گرفته و خون را به آرامی به دیواره لوله تخلیه کنید.
    • محل خونگیری را از نظر هماتوم چک کنید. اگر هماتوم وجود داشت، موضع را با گاز فشار دهید تا خون بند بیاید.
    • سرنگ، نیدل و دستکش را در محفظه مخصوص دور بریزید.
    • نمونه را برچسب بزنید: نام بیمار، شماره اتاق، نام پزشک، تاریخ و زمان نمونه گیری،
    • فرم درخواست آزمایش را به نمونه پیوست کرده و بلافاصله به آزمایشگاه بفرستید.

    توجهات خاص

    • امروزه سازندگان زیادی اقدام به ساخت مجموعه های خونگیری ایمن و مهندسی کرده اند. اگر این کیت ها در موسسه شما وجود دارد، از این ست ها بجای نیدل استفاده کنید.
    • هرگز از دست یا پایی که برای درمان وریدی یا انتقال خون استفاده شده است، خونگیری نکنید، زیرا ممکن است روی نتیجه تست تاثیر بگذارد.

    هشدار:
    از موضع عفونی خونگیری نکنید، زیرا ممکن است پاتوژن ها را به داخل سیستم عروقی وارد کند. به همین شکل، از خونگیری از مناطق دچار ادم، شنت شریانی وریدی، مواضع دارای هماتوم قبلی یا جراحت عروقی پرهیز کنید.

    • اگر بیمار دارای وریدهای بزرگ، متسع و مرئی است، رگ گیری را بدون تورنیکه انجام دهید تا ریسک تشکیل هماتوم به حداقل برسد.
    • اگر بیمار دچار اختلال انعقادی است یا درمان ضد انعقادی دریافت می کند، حداقل 5 دقیقه روی موضع خونگیری پس از کشیدن نیدل فشار وارد کنید ا از تشکیل هماتوم پیشگیری شود.
    • تا سر حد امکان از پاها برای رگ گیری استفاده نکنید، زیرا ریسک ترمبوفلبیت افزایش می یابد. بعضی از موسسات برای خونگیری از پاها به دستور پزشک نیاز دارند. سیاست موسسه خود را دنبال کنید.

    هشدار:
    برای نمونه گیری از کودکان و نوزادان، از لوله های نوزادان استفاده کنید، حجم خون کمتری نسبت به بالغین لازم است. لوله های کودکان ممکن است برای گروه های خاصی از بیماران از قبیل سالمندان نیز استفاده شود، یا کسانی که حجم خون پایین دارند. سیاست موسسه خود را دنبال کنید.


    عوارض

    • شایع ترین عارضه خونگیری وریدی هماتوم موضع رگ گیری است.
    • تکنیک غلط ممکن است موجب عفونت موضع شود.

    گزارش

    موارد زیر در پرونده بیمار ثبت شود:

    • زمان، تاریخ و موضع رگ گیری
    • نام تست
    • زمان ارسال نمونه به آزمایشگاه
    • مقدار خون گرفته شده
    • دمای بدن بیمار
    • هرگونه واکنش یا عارضه جانبی روی داده حین رویه

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. خدمات ترجمه متون پرستار شامل ترجمه متون عمومی، ترجمه متون تخصصی، ترجمه کتاب، ترجمه مقاله در حوزه ترجمه آنلاین، ترجمه حضوری، ترجمه تلفنی؛ بویژه ترجمه فارسی به انگلیسی می باشد. ترجمه فوری و ترجمه ارزان تز را تجربه کنید و مطمئنا به همکاری ادامه خواهید داد. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. هر گونه توضیح لازم را در محل ثبت سفارش قید بفرمایید. بمناسبت افتتاح تز فعلا قیمت ها ثابت و ارزان است. از قیمت ها و کیفیت ترجمه های تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش ترجمه متون

 مژده به همکاران عزیز:

مرکز خدمات پرستار راه اندازی شد. برای ثبت سفارش نگارش پیش پروپوزال، نگارش پروپوزال، نگارش پایان نامه، تجزیه و تحلیل آماری پایان نامه، تهیه اسلاید پاورپوینت دفاع به لینک زیر مراجعه نمایید. توجه بفرمایید که پوسته و ظاهر سایت تغییر می کند، زمانیکه وارد ساب دامین thez.parastar.info برای ثبت سفارش می شوید. اما این ساب دامین همانطور که از نامش پیداست مربوط به وبگاه پرستار است و تحت مسئولیت وبگاه پرستار عمل می کند. فقط کافی است ثبت نام کرده و پنل کاربری خود را فعال کنید. از قیمت ها و کیفیت کار تز شگفت زده خواهید شد.

ثبت سفارش پروپوزال و پایان نامه

بالای صفحه
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com